Hond, liefste vriend voor een dag

Na Daverdisse, een dorpje hoog in de zuidelijke Ardennen raakte ik verdwaald.
De zon was bezig onder te gaan, en het was tijd voor een camping of chambre d’hôte, maar die waren er niet. Wel liep er een hond los op de doodstille straat. Van een lokaal werkhondenras, een leuke ruige, middelgrote Bouvier des Ardennes.
“Dag Hond, hoe gaat het met jou?” Hij keek me vrolijk aan en liet zich aaien. Wonderlijk, een losse hond. De eerste en enige loslopende hond die ik al fietsend door België ontmoette.

“Nou, ik moet er vandeur heur.”
De keus was een weg rechts omhoog uit het dorp, of een weg links omlaag.
Ik had genoeg geklommen die dag, en campings liggen meestal in het dal aan een rivier, dus suisde ik langs de slingerweg omlaag. Beneden was het al flink donker, en kouder, maar er was geen huis laat staan camping te zien. Wel nog zo’n lange slingerweg omhoog.
Dat maakte niet blij, weer zo’n berg op en af in de hoop een slaapplek te vinden, maar ja, allemaal eigen schuld dikke bult. Dat hoort bij op de bonnefooi fietsen.

Op zo’n moment ben ik toch wel een meisje alleen in het buitenland, in een afgelegen donkerebomenbos, dus een beetje ongerust.
Avontuur is leuk, maar gevaar zoek ik niet. Niet dat ik bang ben voor wolven, want die zijn er in Finland te over waar ik geleerd heb dat wolven zich uit de voeten maken als ze mens ruiken. Wilde zwijnen zijn alleen maar grappig, zolang je niet in de buurt van hun jongen komt, en voor enge mannen vreesde ik ook niet, die zoeken hun prooi in bewoonde gebieden, of hangen ’s avonds binnen aan de porno.
Maar toch is het een spannende ervaring om volmaakt alleen in een onbekend en duister woud te zijn, met geen welkom in kilometers omtrek.

Toen klonk er ineens gehijg achter me, en was daar Hond.
Hij kwispelde en sprong  alsof we oude vrienden waren.
Meteen werd de sfeer in het duistere woud helemaal anders.
“Nou, als je er toch bent Hond, wijs dan maar de weg”.
En dat deed hij enthousiast, steeds omkijkend of ik wel volgde. Hij leek me gezonden door een goede geest, misschien door Arduinna zelf.

Op de top van de volgende berg was niks. De lucht was nog rood van de verdwenen zon. We suisden weer omlaag, wat kon die Hond rennen!
Een paar onbewoonde bergen en dalen verder moesten we een Route Nationale kruisen. Toen bond ik maar een tentlijn aan Hond zijn halsband, want met die raceauto’s werd zijn gedartel misschien z’n dood. En hem wegsturen was niet gelukt. Dat wilde ik ook niet meer, en hij bleef hardnekkig bij me.

Uiteindelijk vonden we een camping, Les Sapins in Transinne. Een lege wei met aan de rand wat stacaravans, en het voortdurend gezoef van die snelweg op de achtergrond. Pikdonker was het. De weinige gasten sliepen.
Ik spreidde het zeil van mijn tentje op de grond, kroop in m’n slaapzak om de sterren te gaan tellen, en Hond vlijde zich naast me. Heerlijk geslapen.

Een paar keer bespeurde Hond onraad, sprong blaffend op en ging op onderzoek. Heel prettig om zo bewaakt te worden. Dat waren de enige keren dat ik hem heb horen blaffen, daarom meen ik dat het een (verdwaalde) jachthond was. Jachthonden mogen slechts gedoseerd blaffen.

Net voor zonsopkomst vertrokken we, in de richting van Maissin.
Voor zijn veiligheid liep Hond aan de lijn, want de enige weg was er een waarop af en toe (vracht)auto’s langsdenderden en raasden. Zo kon ik goed zijn fantastische hondentalenten bestuderen. Hij trok en huppelde van geurspoor naar geurspoor. Nu eens bleek hij een troep wilde eenden ontdekt te hebben, dan dook hij op een struik af waar ik dan geweien bovenuit zag steken.
Een keer was hij zo fel dat hij me met fiets en al omtrok, au.
Maar verder bleek hij uiterst gehoorzaam en stipt te commanderen.

Maissin sliep nog toen we er aankwamen. In een bushokje deelden we een blikje makreel en een stuk chocola. Ander hondenontbijt had ik niet bij me.

DSC01163 DSC01166Ik begon te overwegen om Hond te houden. Zo aardig, zo welgemanierd, zo overduidelijk nuttig op reis. Wat een prettig gezelschap. Hij likte m’n handen, kwispelde dat het ’t lust was, en wierp me zulke blikken toe dat de genegenheid wederzijds leek.

Maar de maren stapelden zich op. Wat moet een jachthond die met gemak dertig kilometer achter elkaar kan rennen in Nederland?
Ik haalde me al die Hollandse honden voor de geest, gefnuikt in hun hondentalenten en vrolijk & vrij gedrag, die opgesloten in flatjes, drie keer per dag een plas mogen doen in een volgepoept plantsoen, blaffend en vals van de frustraties, of met treurig verlangende ogen, worden voortgesleept door gehaaste baasjes.
Bovendien droeg Hond een fraaie halsband, met een paar cijfers erop.
Zijn identiteit was te achterhalen, zo scheen. Maar hoe.

DSC01167Hond druipt van het duiken in slootjes. Moet een echte jachthond zijn.

DSC01168 DSC01169 DSC01170 DSC01171
Toen reden c.q. renden we door naar Paliseul.

Paliseul werd net een beetje wakker toen we er arriveerden. Het leek me helaas toch het beste om Hond bij het politiebureau af te gaan geven, maar dat bleek die dag gesloten te zijn.
Wat nu.
De weg naar Bouillon, die ik wilde nemen, beloofde weer vijftien kilometer snelweg te zijn, wat sowieso niet fijn fietsen is, en helemaal zwaar met een dartele snuffelaar aan de lijn.
Net toen overmacht besloten had dat we die weg toch maar zouden gaan, zag ik een brandweerkazerne met de voordeur open. Hee, les pompiers sapeurs! Die redden toch poesjes uit bomen, dus een dwalend hondeke zal ook wel welkom zijn.

De mannen moesten erg lachen om ons verhaal. Ze bekeken de halsband, en die cijfers bleken gewoon een telefoonnummer te zijn. De man aan de andere kant van de lijn klonk zo blij dat mijn beslissing zonder meer juist was. Toch was het slikken.

DSC01172

“Dag Hond, dag goed best dier. Dank je wel dat je in het donker op mijn pad kwam, en voor je gezelschap en hulp vannacht, en voor alles wat ik van je geleerd heb over je uitzonderlijke hondentalenten.
Ik wens je verder een lang leven van hondenplezier, rennend door de bossen.”

Advertenties

Over Selma

Maarten Lutherschool 1958
Dit bericht werd geplaatst in Natuur & zo, Uncategorized, Zoogdieren en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

33 reacties op Hond, liefste vriend voor een dag

  1. Blewbird zegt:

    Bescherming komt als je die het meest nodig hebt. Wat een prachtig verhaal, Selma!

  2. joost tibosch sr zegt:

    Heb helemaal niets met honden – erg, hé-, kan ook niet meer fietsen, maar mijn fantasie en oude fietsherinneringen werken gelukkig nog zo goed, dat ik dit een geweldig verhaal vind, waar ik volop van heb genoten!

  3. Fenny zegt:

    Wat een heerlijk verhaal, ik heb het verslonden!

  4. constantinoc zegt:

    Prachtig verhaal, Selma, ik zag het vóór me. Wat een fantastische hond, meer dan een kameraad. Ben benieuwd naar een foto!

  5. fulpsvalstar zegt:

    Ik herinner me toch dat je -zo nu en dan- weleens een kat uitdeelde richting honden, zo zie je maar dat het ook anders kan. Uit de tijd dat ik een blindenkoor dirigeerde herinner ik me geleidehonden………je zou ze stelen! Je hebt gelijk, vechthonden met foute baasjes kan je maar beter uit de weg gaan.
    Mijn grootvader van moeders kant was jachtopziener en hij trainde ook jachthonden, toen mijn moeder een keer in paniek thuiskwam (ze was haar beurs verloren met daarin haar eigen geld en het loon voor het personeel) bleef opa rustig, hij riep de hond, liet hem aan moeders hand ruiken en sprak: “Herta, zoek verloren van de baas”.
    Herta ging er vandoor en kwam na tien minuten terug …met beurs.

  6. Arita zegt:

    Hi Selma hier Arita, heerlijk om zo mee te lezen over je avontuur.
    Het komt toch allemaal weer altijd goed, dat blijkt maar weer.
    Vandaag op forteiland Ijmuiden ben je ook een paar keer voorbij gekomen, er was veel publiek, en tja, ik noem mijn vrouwelijke collega gids toch altijd wel een of twee keer in mijn verhalen….
    Ben overigens wel heul benieuwd naar de foto,s!
    Liefs
    Arita

  7. frits houtgraaf zegt:

    Mooi verhaal Seilma
    gr frits

  8. Selma zegt:

    Blewbird,
    zo is het, en in de meest onverwachte vormen.
    Leven in vertrouwen dat het goed komt, al gaat het fout.

  9. Selma zegt:

    Joost Tibosch,
    dank je wel, zelf heb ik ook genoten, van de immense natuur, de stilte, en in dankbaarheid: van Hond.

  10. Selma zegt:

    Fenny,
    leuk dat je het gelezen hebt. Het was een heel bijzondere ervaring voor me.

  11. Selma zegt:

    Constantinoc,
    ja, zo zie ik het ook, meer dan een kameraad. Hij was mij gezonden, in mijn onbezonnenheid, en ik was hem gezonden, om hem netjes af te leveren!
    Ben nu op een logeeradres met een computer uit de steentijd, dus die foto’s moeten wachten.

  12. Selma zegt:

    Fulps,
    wat een geweldig verhaal over Herta die de beurs terughaalde (en wat een mooie antieke hondennaam, Herta, die hoor je nooit meer).
    Blindengeleidehonden, en andere welopgevoede (werk)honden, ik ben er dol op.
    Dat ik af en toe een ‘kat’ (met excuses aan het kattenvolk) uitdeel aan honden geldt Nederlandse honden en uitdrukkelijk hun bezitters. Je beschrijft zelf immers al waarom.
    Er is zoveel gajes in Nederland dat honden neemt om z’n eigen hufterigheid uit te venten. Dat is echt een verschrikking voor de onschuldige blije natuurgenieter. Er zijn ook veel teveel stadshonden in Nederland. Een buurman heeft er zes (van die vette valse biovleeseters), in een flatje. Waarom? Omdat het mag. Ik vind het dierenmishandeling, die soms tot voorbijgangermishandeling leidt.
    Fietsend in Duitsland en Belgie valt me op dat honden daar veel beter en vanzelfsprekend onder appel gehouden worden.
    Ik hou erg van honden, als die buitenhond mogen zijn, met veel ruimte om te rennen en hun natuurlijke hondentalenten exploiteren.

  13. Selma zegt:

    Arita,
    dank je wel voor je leuke reactie.
    Ik denk geregeld aan ons Fort, nu in Frankrijk, want elk stadje heeft hier natuurlijk zijn antieke macho-bouwwerken. Maar ik fiets ze lekker voorbij. Het gaat me om de natuur, en de ervaring van het lang fietsen, en de soms bijna toverachtige ontmoetingen, zoals met Hond.
    De computer uit de steentijd van mijn huidige logeeradres vermag helaas geen foto’s op te laden!

  14. Selma zegt:

    Frits,
    dank je wel. Wat grappig om jou hier te ontmoeten, en juist op een blog zonder foto’s!

  15. Zilvertje zegt:

    Selma, ik moet je nog lezen, maar ik las, dat je ook vaak daar bent, waar ik was, ja, prachtig he, de rust en de kracht die je daar ervaart, ik wilde gewoon niet weg. Een deel kende ik van vroeger, van het hardlopen, maar nu op de fiets, kwam ik verder en zag ik zulke mooie dingen, een dag om in te lijsten.

  16. Zilvertje zegt:

    Wat een geweldig verhaal, een hond om nooit meer te vergeten. Dieren voelen dingen die wij zijn vergeten, zo bijzonder, Ik vind het jammer dat het verhaal uit is, ik zag je fietsen met die lieve hond, zo beeldend geschreven, dankjewel!

  17. Selma zegt:

    Zilvertje,
    fietsen is zoiets fijns, gelukkig doen meer en meer mensen het, en is Nederland intussen een goudmijn van de mooiste fietspaden, zo makkelijk te vinden via de borden van de fietsknooppunten. Wat ook zo fijn is, is dat je het haast altijd kunt blijven doen, hoe krakkemikkig je misschien ook wordt.
    Als je wel eens bij revalidatiecentrum Heliomare komt, in Wijk aan Zee, dus het uiterste puntje van het duingebied dat jij bezocht, dan kun je daar mensen zien op de meest fantastische aangepaste fietsen. Stoere mooie fietsen voor mensen die halfzijdig verlamd zijn, die hun benen missen of geen armen hebben. Prachtig! Dat geeft hooop voor de toekomst. Ik zou willen blijven fietsen tot m’n dood!
    Juist vanwege wat jij beschrijft: ‘de rust en de kracht die je daar ervaart’, in de natuur.

  18. Selma zegt:

    Zilvertje,
    het was moeilijk Hond af te geven, maar het was beter voor hem.
    En hij blijft voor mij een herinnering om heel dankbaar voor te zijn.

  19. Christien Damman zegt:

    Als de nood het hoogst is…fijne reis verder Selma en ook voor de lieve hond.

  20. Christien Damman zegt:

    Levensreis voor de hond bedoel ik dan.

  21. Ximaar zegt:

    Een mooie ervaring. Zelf kan ik slecht met honden opschieten en honden hebben het ook niet op mij. Ik ontwijk ze dan ook het liefste en dat is wel eens een paar keren misgegaan. Het ergste was Griekenland en Zuid-Italië waar halfverwilderde en grote honden in groepen langs de weg zwalken en met minder goede bedoelingen achter me aan kwamen. Na die vakantie heb ik besloten daar niet meer te gaan fietsen. Ik heb het ook 1x midden in Frankrijk meegemaakt met een grote hond bij een verlaten huis. Toch heb je er in West-Europa veel minder last van.

  22. LEHTI zegt:

    Wat een prachtig verhaal. Heb het verslonden. Fijn dat het baasje blij was dat hij Hond eer had. Was een domper geweest als je hem had moeten achterlaten bij een norse boer, na zo’n gezamenlijk avontuur.

    Zelf was ik ook nooit bang in bos alleen. Ook niet in mijn tweede land Italië. Ook niet om er in het pikdonker. Met of zonder hond. Om dezelfde redenen die jij noemt. Maar ik hoorde twee weken geleden dat Italië een beetje op Finland gaat lijken (en de Ardennen) . Er wonen sinds kort weer wolven. En dat niet alleen, die wolven namen een ezel te grazen. Die er al 23 jaar stond te grazen bij dezelfde boerderij! Reden genoeg om het kalf dat toen ik daar was tussen de olijfbomen werd geboren, in veiligheid te brengen. En ook reden om nooit meer in het donker alleen in het bos te zijn (ook al zeggen ze dat wolven geen mensen aanvallen).

    Nou ja, bedenk me net dat ook ik in Italië werd ‘achtervolgd’ door een hond (je). Zodanig dat men zei dat ik het maar mee moest nemen naar Nederland. Dat heb ook ik dus wijselijk niet gedaan. Sorry, Selma, ik blog niet vaak over beestjes, maar ook ik ga nu mooi schrijven over mijn achtervolger.

    Pas jij een beetje op jezelf. 🙂

  23. Zilvertje zegt:

    Selma, ik ken Heliomare van uit mijn werk van weleer en nu is er al jaren een klein Heliomare bij ons in het dorp, hier werkt men en woont en leert men nieuwe dingen. En ja, je kan het zo gek niet bedenken of ze maken een fiets voor je, heel geruststellend.

    Ik zit erg met mijn knieën, maar later met een hulpmotor zal ik toch mobiel blijven als men niks meer aan mijn knieën kan doen.

    Ik begreep voorheen niet wat de Romeinen hadden te zoeken bij Castricum, maar bij Castricum was het Oerij, er zijn zulke mooie boeken over Castricum en zijn omgeving, elke keer leg ik weer een stukje bloot, heerlijk om zo op vrije momenten te ontspannen. Zo las ik ook over leylijnen en waar die lopen staan vaak kerken en groeit de natuur zo prachtig, met kent het veel kracht toe en als ik daar fiets denk ik: het zou nog zo gek niet zijn als dit de waarheid is.

    Weet je, dat ik nu elke keer als ik daar fiets, aan je verhaal denk, dan zie ik jullie, jij op de fiets, met de hond als gids. Tja, verstandige beslissing, maar moeilijk.

  24. Pingback: Hond heeft foto’s | Er was eens…

  25. Arita zegt:

    Een snoepie! Wat een plaatje.
    Ik bedoel in dit geval Hond

  26. f.houtgraaf zegt:

    Selma zo komt alles weer op zijn pootjes terecht mooi verhaal

  27. King Billy zegt:

    Lief beest, Zit “van alles iets” in, zo te zien. Een ‘Streetcruiser’? Of ‘woudloper’? Herken iets van een Bearded Collie, schapenhoeders in ruig (berg)gebied. Mijn Beardie heet Nozemientje. Dit ras staat bekend dat ze feilloos de weg terug kunnen vinden. Ook in voor hun onbekend gebied. Nozemientje redde mij eens op de Lüneburger Heide, twee uur lopen van de auto, totaal verdwaald.

  28. constantinoc zegt:

    En ten slotte ook nog complimenten voor de foto’s. Hij had het ook verdiend wereldberoemd te worden.

  29. Bea Amse zegt:

    wat een lieve fotos van hond

  30. Zilvertje zegt:

    Ach, daar is de hond, zo lief.

  31. Corline zegt:

    Wat een heerlijk verhaal. W.G. van der Hulst had er wel raad mee geweten. Echt een schat van een hond zo te zien en ik kan me dan ook goed voorstellen dat het moeilijk voor je was om hem achter te laten. Gelukkig is hij nu wel bij zijn liefhebbende baas en in zijn vertrouwde omgeving. Ben je nog achter zijn ‘ware’ naam gekomen? Ik vind de naam Hond trouwens prachtig en zó toepasselijk! 😉
    En ja, wat moet een hond in Nederland? Zo zielig, al die grote loebassen op een klein flatje. De trend lijkt zich te verleggen naar een klein hondje, maar dan wel drie! Vaak zijn dat, naar mijn idee, grote honden in een klein lijfje geperst; heel veel levenslust en energie. En dan inderdaad drie keer per dag een blokje om, aan de riem. Verder achter het raam keffen naar alles wat beweegt, omdat je daar vanwege je instinct eigenlijk keihard achteraan zou moeten rennen. De hondenbelasting moet drastisch worden verhoogd!

  32. Gre Zijlma-Boelema zegt:

    Lieve Selma!! Ik heb net je bericht en alle foto’s van jouw-hond-voor een dag….! gelezen en het was zo leuk om de foto’s te zien!! Ik mis je ook wel, beneden… typing away on the internet, or busy with my terras etc. zo gezellig….

    Ook dacht ik, toen ik je leuke verslag (Hollands/Vlaams, who cares, to get to know the owner of your lovely companion for just one day….but I’m sure you thought about that yourself ….? Wieweet ga je dan naar Belgie fietsen en ook Hond weer zien!

    Het hele verslag was precies zoals je me had verteld en echt zo leuk om de foto’s te zien!!

    Ik hoop natuur;lijk, dat je een prima reis hebt gehad en nog een kans had om te fietsen… Laat me weten hoe de verhuisplannen zijn en of Eliane haar oog heeft op een goed terrein voor jullie allemaal straks…

    Hier is alles goed en ik belde met de eigenaar van mijn vier bruine jongens, die me vertelde dat ze erg druk waren met o.a. het verhuizen van hun zoon en steeds wilden langs komen, maar het hadden uitgesteld…dus gaf me de tip, dat ik wel wat brokken voor de schaapjes kon kopen bij een boerderij(ga ik morgen aan buurman Daniel vragen) maar dat is dus meer om ze docile te houden, niet zozeer als bij-voeding want als er nog gras is dan zou dat moeten voldoen met het water voor de (korte) zomer in mijn tuin.

    Nou, ik ga even het nieuws en het weer zien en hop weer wat te horen, alle liefs!!! xxxxxxxgrexxxxxx

  33. Rob Alberts zegt:

    Met plezier gelezen.
    Ik geniet telkens weer van honden.
    Nu staat er toevallig bij mij ook een blog over fietsen, wensen en dromen.
    Vriendelijke groet,

Schrijf hier je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s