Zeilen naar Onbekende Oorden

Rommelend in m’n archiefjes kwam ik een paar stukjes tegen, ooit voor de krant geschreven, toen ik als scheepskok voer: een paar maanden van Rio de Janeiro naar Antarctica en terug, en nog eens vanuit Buenos Aires naar de Cariben.
Ze staan bij elkaar op dit blog: Zeilend langs Zuid-Amerika naar Antarctica.

Toen maakte ik nog geen foto’s. Maar dit noteerde ik in 1997:

Groenland, IJsland, Vuurland. Woest en ledig zou het daar zijn, onbewoond door mensen, oorden uitgeleverd aan de onvermengde elementen. Droomde ik als kind.
Het waren de verste uithoeken der aarde, met beeldende namen. Groenland, dat moest één ondoordringbaar woud zijn, in IJsland heerste de ijstijd nog, en Vuurland was vast een laaiende, vlammende woestenij.

Erik de Noorman, kapitein Rob of Pim Pandoer waren de zeldzame helden die zich waagden in zulke barre streken. Later ging ik de reisverslagen lezen van echte mensen, ontdekkingsreizigers, waaronder Nederlanders, die de desolaatheid van de Vuurlandse kusten benadrukten door ze namen te geven als Waijgat, Wintergat, Sorchelijck Ree.
En van literaire avonturiers als Chatwin en Büch: ruig en leeg was het er, niet door mensenhanden vervormd.

Vuurland is inderdaad zo wild als ik hoopte, en als voorgespiegeld werd.
Varend door het Beagle-kanaal zie je aan de ene kant de onbewoonde kusten en bergen van Chili oprijzen, in vele schakeringen grijs, groen en blauw, aan de andere kant de Argentijnse, even weids en verlaten. Voor een stadsmens uit een van de dichtstbevolkte landen op aarde is dat een intens ontroerende ervaring.

Het moet hier nauwelijks veranderd zijn sinds Magelhaes, Van Noort of Darwin hier voeren. Landinwaarts rijd je hopsend over de enige gravelroad door eindeloze oerbossen, in alle stadia van groei en verval, langs zuurstokroze tot bordeauxrode moerassen en zwarte kreken vol grijze boomskeletten, maar ook stralend blauwe meren voorbij en scherpe pieken met eeuwige sneeuw.

En dan is er Ushuaia, het zuidelijkste stadje ter wereld, dat voor de zoeker van eenzaamheid door Boudewijn Büch in zijn Eilanden 1 extra aantrekkelijk gemaakt werd  door te schrijven dat er slechts ‘zesduizend waaghalzen’ wonen. “Liften wordt er afgeraden, want soms moet men twee of drie dagen wachten op een langskomend automobiel.”
Het blijkt nu echter een zeer welvarende stad te zijn met 43 000 inwoners, waar de straat oversteken nog moeilijk is wegens een onafgebroken stroom luxe bolides.

Een doodgewone, zeer westerse stad, waar je zó zou kunnen gaan wonen, want alles is er. De supermarkten puilen uit van de bekende internationale soep-, drank- en conservenmerken, die je ook in Hongkong en Helsinki vindt, de televisie heeft tig netten vol soaps en wereldnieuws, er zijn disco’s waar de jongelui om vijf uur ’s ochtends nog staan te hakken. Kennelijk is dat wat alle mensen wereldwijd willen. En wij leven nu in een tijd dat we die wensen in rap tempo verwezenlijkt zien worden tot in de verste uithoeken, die Büch een paar jaar geleden nog als een soort wilde westen zag.

Honderd jaar terug liep de plaatselijke bevolking hier inderdaad spiernaakt rond, mosselen te rapen en zeehonden te jagen, tegenwoordig lijken de mensen zo uit Amsterdam weggelopen te zijn, dragen dezelfde modieuze kleren als wij, draaien dezelfde muziek.
Is dat verheugend, of moet je erover treuren dat de culturele verscheidenheid op aarde verdwijnt? Wil ik hier iets zuiver Indiaans, Vuurlands of Argentijns kopen als souvenir, dan blijkt dat het plaatselijke equivalent van molen en klompje te zijn.
De echte cultuur heet hier Nestlé of Knorr, net als bij ons. Tenminste in de stad.

Een kilometer daarbuiten trekt de natuur zich daar niets van aan en blijft donkere bomenbossen weven die Marten Toonder ontworpen had kunnen hebben, overwoekerd door schimmelbaarden, vol wonderlijke dieren.
Maar het moet een triomf voor het Nederlandse exportbeleid zijn dat ik middenin zo’n bos, naast een guanaco-schedel, als enig teken van leven een weggeworpen halfliterblik Heinekenbier vond.Mapa-fisico-de-la-Antartida-en-alta-definicion-hd

Advertenties

Over Selma

Maarten Lutherschool 1958
Dit bericht werd geplaatst in Bootjes, al wat drijft of vaart, Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Zeilen naar Onbekende Oorden

  1. knutselsmurf zegt:

    Zo kan het ook 🙂

  2. Selma zegt:

    Knutselsmurf,
    ja, wie digitaal dom is moet knippen en plakken… 😉

  3. king billy zegt:

    De ronding van Vuurland, Geromantiseerd in de film ‘Master and Commander, the far side of the World”. gebaseerd op één van de fascinerende romans van Patrick O’Brian uit de ‘Jack Aubrey en Stephen Maturin’ serie .
    http://en.wikipedia.org/wiki/Patrick_O'Brian
    Even weg in andere tijden over de hele wereldbol. De serie een van de pronkstukken in mijn boekenkasten.
    „Patrick O’Brian, CBE (12 December 1914 – 2 January 2000), born Richard Patrick Russ, was an English novelist and translator, best known for his Aubrey–Maturin series of novels set in the Royal Navy during the Napoleonic Wars and centred on the friendship of English naval captain Jack Aubrey and the Irish–Catalan physician Stephen Maturin. The 20-novel series, the first of which is Master and Commander, is known for its well-researched and highly detailed portrayal of early 19th-century life, as well as its authentic and evocative language. A partially finished twenty-first novel in the series was published posthumously containing facing pages of handwriting and typescript.”
    http://www.imdb.com/title/tt0311113/

  4. Aad Verbaast zegt:

    Reis van je leven denk ik!

  5. joost tibosch sr zegt:

    Dacht ik het niet: al heel lang “windfris van de lever”! Ook ik geniet..

  6. Lecktorama zegt:

    Wat moet dat droevig stemmen: om met de bravoure en belangstelling van een ontdekkingsreiziger overal hetzelfde tegen te komen. Een krachtig sentiment, in een paar regels naar voren getoverd. IJzersterk.

  7. Lecktorama zegt:

    Ik begrijp overigens niet veel van de overige reacties, op welke manier gaan die nou op je relaas in?

  8. Selma zegt:

    King Billy,
    Patrick O’Brian kende ik niet, en naar wat ik over hem lees via jouw links, maakt hij me niet nieuwsgierig. Een beetje een charlatan schijnt. En nergens lees ik of hij zelf in Zuid-Amerikaanse contreien geweest is. Soort Karl May?
    Op Antarctica heb ik indertijd Shackletons hartverzakking gevende reisverslagen gelezen, en rond Kaap Hoorn Darwins boeken. Ik ben nogal een realist. Fantasie heb ik zelf genoeg, daar heb ik een ander niet voor nodig.
    Een schrijver moet wel van extreme hoogte zijn willen romans me boeien. Varend langs Zuid-Amerika heb ik dus e.e.a. van Neruda, Vargas Llosa, en B. Traven gelezen, want ik hou erg van lokale literatuur, op reis zijnde.

  9. Selma zegt:

    Aad Verbaast,
    zeker, een van de mooiste (werk)reizen van m’n leven.
    En had ik geen kleinkinderen, dan was ik 300 dagen per jaar op reis.

  10. Selma zegt:

    Joost Tibosch,
    dank je wel. Gelukkig zijn duin en zee hier ook fantastisch.
    En binnen fietsbereik, anders zou ik verkommeren.

  11. Selma zegt:

    Lecktootje,
    nee hoor, alles is overal altijd anders.
    Al zit je weken op zee zonder een haven te zien, met alleen maar lucht en water, dan zijn de luchten en zeeën elke dag anders, soms elk uur, en noooooit vervelend.

    Dat er zelf in oerbossen blikjes Heineken liggen is een verhaal op zich.
    Het is die firma gelukt om zijn bier een status te geven, dusdanig dat mensen in de verste uithoeken soms lopen te showen met een groen blikkie of flessie (zoals hier pikkies wel een rolex moeten dragen of zoiets) terwijl ik dan juist heel lekker van het smakelijke en ook goedkope lokale bier zit te drinken.
    De krochten van de marketing der multinationals.

    Ik begrijp wel veel van de reacties die ik krijg, en ben er zeer tevreden mee.

  12. king billy zegt:

    Patrick O’Brian is het tegendeel van een charlatan. Geen zuipende Hemingway. Methodieuze, minitieuze onderzoeker, schreef een biografie over Picasso, bracht Franse literatuur naar Engeland. Zijn Jack Aubrey-Maturin serie, (20 romans) is voor volwassennen wat ‘De Scheepsjongens van Bontekoe’ was voor vrijheidslievende jochies. In het kleine Nederlandse taalgebied is geen markt voor zijn boeken. En zóó kosmopilitisch is de doorsnee Nederlander ook niet, dat deze schrijver herontdekt wordt achter de dijken….

  13. Selma zegt:

    King Billy,
    dank je wel voor deze meer persoonlijke ode aan O’Brien.
    Had dat eerder gedaan, want het was de Wiki-link die je me zond, die hem dusdanig beschreef dat ik op het woord ‘charlatan’ kwam.
    Ben je trouwens zelf wel eens rond (en op) Kaap Hoorn geweest (of op Antarctica)?
    Aan je reacties te lezen meen ik op te mogen maken van niet.

Schrijf hier je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s