Hoefjes, pootjes, voetjes

Ineens kun je zien waar wilde dieren gelopen hebben, soms op de meest onverwachte plekken. Dank zij sneeuw kom je meer van ze te weten dan op de mooiste zomerdag.

Op de foto hieronder de sporen van een ree, of twee, op het parkeerterrein naast het station van Beverwijk. Dat had ik nooit kunnen denken:
wilde hertjes op zo’n door drukke verkeerswegen omgeven, diervijandige plek

SpoorRee

In de duinen zijn natuurlijk vaker sporen van reeën te zien, zoals hieronder,
waar ze de sneeuw hebben omgewoeld om eetbare restjes groen te bereiken.
(Maar misschien zijn dit de, door Aerdenhoutse villabewoners zo gehate damherten,
want de indrukken van de hoefjes zijn zwaarder)

Spoor2

Vossen komen veel voor, en ook niet alleen in het duin.
Ik kan ze elke nacht rond onze flat zien sluipen (kijk hier voor een foto van zo’n bezoeker – wel meteen naar onderen scrollen, de eerste vijf foto’s zijn misschien eng).

Op het strand is het typische vossenspoor goed te herkennen:
een kralenketting, omdat ze hun voetjes in één rechte lijn plaatsen.
Hier hebben er twee heen- en twee teruggelopen, in hetzelfde spoor
(dwars door de meeuwenvoetstapjes heen)

Vos3Poezen maken vaak ook zo’n kettingspoor, maar die hebben andere, en kleinere voetjes

SpoorPoes

Hieronder man met hond. De pootafdruk van een hond is ronder dan die van een vos,
en zijn spoor zwalkt wat meer van links naar rechts

SpoorHondManEn dit kan ook niets anders dan een hond geweest zijn, een reu.
Al staan er ook konijnenspoortjes naast

SpoorHondKonijnen maken gemakkelijk herkenbare spoortjes:
eerst twee pootjes naast elkaar, en dan twee pootjes achter elkaar.
Ze hebben hier een tijdje rondgehipt om sneeuw weg te krabben en grasrestjes te eten

SpoorKonijn5Hier kwam een konijn voorbij met vreselijke haast

SpoorKonijn1Op de sluizen van IJmuiden is het erg druk (als er geen mensen bij zijn)

SpoorKonijn4Hieronder lijken mens en dier aardig samen te gaan, maar niets is minder waar.
Links de sporen van duinkonijnen, waarschijnlijk van ’s nachts, en rechts de voetstappen van een paar vissers in de morgen. Wezens die volmaakt langs elkaar heen leven,
in werelden die geen enkele overeenkomst hebben, op de grond waarop ze lopen na

SpoorKonijn3Normaal valt een konijnenhol onder de struiken niet op,
maar deze flinke sprongen in de diepe sneeuw verraden wel waar duinkonijnen slapen

SpoorKonijn5 (2)Vogelsporen vertellen hun eigen verhaal. Hieronder is een vogel geland,
heeft even rondgekeken of er wat te halen viel – nee dus – en is weer opgevlogen

Spoor8Maar hier viel wel wat te halen, een lekker appeltje voor de hele familie

Spoor5Een poging tot landen van een ekster. En rechtsonder liep er een muis door het beeld. Misschien was het dan geen ekster maar een torenvalk, die naast zijn prooi greep!

SpoorEksterDe ganzenpas

SpoorGansKraaienpootjes (de echte). Dat weet ik omdat die kraai opvloog toen ik er aankwam

SpoorKraaiDe slepende tred van een duif

SpoorDuifDe kleine pootjes aan de rechterkant van zijn van musjes (op m’n balkon)

SpoorMusZelfs helmsprietjes laten sporen na, als het hard heeft gewaaid

Spoor9En sneeuwballen maken sporen

SpoorBalEn sleeën

SpoorSlee2SpoorSlee1

Maar het gekste spoor dat ik ooit op de besneeuwde sluizen aantrof staat hier…

Advertenties

Over Selma

Maarten Lutherschool 1958
Dit bericht werd geplaatst in Kennemerduinen, Natuur & zo, Sluizen & Pieren van IJmuiden, Uncategorized, Vogels, Zoogdieren en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Hoefjes, pootjes, voetjes

  1. De eksterdoorstart is prachtig! Heb je, behalve Lappen ook Indianen als voorouders? ‘-)

  2. Stefania zegt:

    Kijk je jagersbloed komt tevoorschijn. Knap dat je al die sporen kunt herkennen.

  3. Selma zegt:

    Dick,
    oh ja, zo heet zoiets: een doorstart, grappig.
    Ineens zag ik dat er ook nog een muis door het beeld gelopen had, dus misschien was het geen ekster maar een torenvalk die naast z’n prooi greep…
    Zijn Lappen en Indianen (idiote namen hè?) niet prehistorisch verwant?

  4. Selma zegt:

    Stefania toch,
    een jager?
    Oké, ik vis wel eens, dat is ook jagen.

  5. Pingback: Sporen in de sneeuw - Seaportplaza

  6. Fenny zegt:

    mooi hoor Selma, af en toe vind je ook een dievenspoor van dronken inbreker of zo, dat heet dan een meevaller, kat in’t bakkie!

  7. Selma zegt:

    Fenny,
    een dievenspoor! Als het maar niet naar jouw huis leidt.
    Ik heb drie keer van m’n leven een inbraak gehad.
    Daar viel niets aan mee… 😉

  8. Blewbird zegt:

    Zit hier mijn scherm vol te proesten en te genieten van jouw foto’s! Heeft die witte rommel ook nog voordelen.

  9. Selma zegt:

    Blew,
    witte rommel… wit feest!
    Wacht maar tot ik jouw foto’s zie 😀

  10. Mark zegt:

    mooi zeg! ik moet toch eens beter de sneeuw lezen, want er valt een hoop uit te leren zo te zien.

  11. Selma zegt:

    Mark,
    dat is een mooie: “sneeuwlezen”. Had de titel moeten zijn.
    Dank je wel voor het woord. Als ik voortaan in de sneeuw ga wandelen met de kleinkindjes gaan we ‘sneeuwlezen’!

  12. Mark zegt:

    volgens mij ben ik “sneeuwlezen” ooit tegengekomen in Peter Høeg’s boek “Smilla’s gevoel voor sneeuw” (de NL-vertaling ervan). Best een leuk boek ook. Ik las er ook in dat Eskimo’s vele woorden voor sneeuw hebben. Wij komen niet verder dan plaksneeuw en stuifsneeuw, maar de Eskimo’s zien veel meer nuances in het witte.

  13. Bertie zegt:

    Wat een mooie fotoserie. Ook de gevierendeelde rat is, eh, interessant☺ Maar dat handje/voetje is roerend.
    Knap dat je de sporen leest, ervaring zeker? Je weet vast wel van welk dier dat allerlaatste spoor was. 🙂

  14. Lehti zegt:

    Ik was een beetje beteuterd, dat de sneeuw, die vorige week alleen in het Westen lag, deze week ook hier viel. Mooi is het zeker en sleesporen maakten we ook. Maar het mooie zwarte ijs viel niet meer te zien. En mijn jongens had ik juist zo ver gekregen dat ze met deze van schaatskoorts kwijlende moeder meewilden en zelfs de ijzers even wilden onderbinden.
    Vrolijk wandelen we de hele week naar school en maken ze ‘doorstart’-vormen op de witte stadse pleinen (op de grond liggen en met je armen door de sneeuw zwaaien).
    Zoonlief vraagt nu dagelijks of ik al ben begonnen met het uitzetten van zijn speurtocht, net als vorig jaar. En die moet dan wèl door de sneeuw vindt hij. Maar of die sneeuw nog twee weken blijft liggen betwijfel ik. Zoja, dan dank ik je bij deze voor inspiratie voor de speur/spoortocht.

    Mark, ‘Smilla’s gevoel voor sneeuw’ vond een bloedstollend, ijzig spannend boek.

  15. Selma zegt:

    Aad,
    dank u.

  16. Selma zegt:

    Mark,
    aha, dat boek heb ik niet gelezen.
    Eskimo’s (we moeten ze Inuit noemen) hebben dan ook veel en veel meer sneeuw dan wij. Misschien hebben wij wel meer woorden voor slootjes en grachten en plassen en zo.

  17. Selma zegt:

    Lehti,
    je hebt toch wel kunnen schaatsen? Hier gebeurde dat behoorlijk, dankzij vrijwillige veegploegen.
    Grappig die ‘doorstart’-vormen (weer een mooi woord erbij).
    Dat noemden wij als kind ‘engeltjes maken’ (onschuldig als we toen waren) omdat je door je armen op en neer te bewegen, en je benen uit te slaan vleugels en een jurk kon tekenen.
    Zo’n sneeuwspeur/spoortocht is enorm leuk voor kinderen.
    Ik heb er vrijdag nog een gedaan met een kleindochter. Toen zagen we o.a. hazen-, meerkoeten- en zwanensporen, heel uiteenlopende vormen gewoon op een paar honderd meter van haar huis. Nog een blog eigenlijk, maar nu niet meer zo passend omdat de sneeuw weg is.
    Omdat zowel Mark als jij het zeggen zet ik ‘Smilla’s gevoel voor sneeuw’ op mijn leeslijst. Al vind ik bloedstollend, ijzig, spannend geen aanbevelingen.

  18. Lehti zegt:

    Ik geloof dat ‘Smilla’ de enige thriller is die ik ooit las. Ik paste een paar dagen op twee nichtjes in Haarlem. ’s Avonds las ik Smilla (het móest uit) en zette ik een cd op die ik niet kende (altijd leuk in andermans huis): van ‘Mana’ (En el mulle de San Blas). Toen ik veel later dit nummer eens hoorde tijdens een zwoele Spaanstalige dansavond, vroeg ik me af waarom ik dit nummer zo ‘koud’ voelde. Maar wie urenlang hetzelfde nummer draait en ondertussen leest over ijsbrekers, sneeuw en tochten naar de pool…. kan dat verwachten! Het gevoelsniveau van onze hersencellen onttrekt zich vaak aan ons bewustzijn. En het je dan weer bewust worden vind ik zo mooi.

    Nu weer on topic (ai, taalvervuiling ;-)): Ja hoor, ook mijn kinders noemen dat ook ‘engeltjes’, maar ik haakte met die ‘doorstart’ gewoon aan bij Dick 🙂

  19. Pingback: Meer voetjes | Er was eens…

Schrijf hier je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s