Oma vertelt: adellijke hazen aan het afdak, en de bijl

Thuiskomend uit school, hingen er wel eens hazen aan het afdak naast de keuken, of fazanten, soms duinkonijnen. Hazen waren de beste verrassing, want hazenpeper,
wat was dat lekker! Het wild moest er, afhankelijk van het seizoen een dag of een paar dagen hangen voor het adellijk was, oftewel lekker mals eetbaar.
Vanaf dat ik een jaar of acht was kon ik zelfstandig een haas of vogel villen en panklaar maken. Leerde ik gewoon van de dienstmeisjes die we thuis hadden, en die op Finse boerderijen waren opgevoed waar eten uit het bos net zo normaal was als heden ten dage je supermarktkarretje volladen.
Extra leuk vond ik het om nog hagel op te sporen nadat een ander het wild panklaar had verklaard. Lekker priegelen, want ontleden vond ik gewoon boeiend, misschien omdat ik de dochter van een chirurg ben; al die mooie kleine orgaantjes, de gewrichten met de ingenieuze peesjes. Alleen jammer van die rozige bijna doorzichtige oren, maar ja, de hond wist overal raad mee.

Het is nu nauwelijks voor te stellen, maar blikvoer voor honden en katten bestond niet. Huisdieren aten etensresten. Zoals ze dat duizenden jaren hadden gedaan.
Een hond was er om het erf te bewaken, en een kat om muizen te vangen.
In steden waren natuurlijk wel pronk- en schoothonden, maar die flauwe kul van luxe sexy wijfjes die op de tv vrijen met hun superieure angorakat om een fraai verpakt bakje afvalvlees – met de aanstootgevende naam Gourmet – aan te prijzen (voor een bedrag waarvoor in Afrika drie kinderen kunnen worden ingeënt) bestond nog niet.
Sómmige dingen waren vroeger toch wel beter.

Het wild werd aan ons afdak gehangen door dankbare patiënten.
Het verplichte ziekenfonds bestond nog niet, dus een deel van de bevolking, met name kleine zelfstandigen die maar net hun hoofd boven water konden houden en geen verzekeringen op konden brengen, hadden vreselijke pech als ze ernstig ziek werden.
Als mijn vader dat wist, schreef hij geen rekening uit.
Dus werden er aan onze keukendeur geregeld maaltjes vis gebracht, bossen bloemen, prei, uien, en dat heerlijke wild dus, van hard werkende maar weinig verdienende vissers en tuinders, en boeren met een jachtvergunning. Betaling in natura.
Hopelijk gaan we weer terug naar die tijd, toen iedereen zèlf iets kon, en uitwisseling gewoon was. Ik bedoel niet naar een wereld waarin mensen uit armoe onverzekerd zijn, maar naar zo’n wereld als vroeger, toen alle mensen nog echt zelf iets konden.
Echt àlle mensen konden vroeger iets concreets doen of maken. Om uit te ruilen.

Tegenwoordig kunnen de meeste mensen alleen nog maar iets met een muisklik, of met hun wijsvinger op een iPhone, en een supermarktwagentje voortduwen. Gehandicapten allemaal.

We kregen ook wel eens konijnen van Polderman. Vroeger heetten mannen uit de upper middleclass ‘meneer’ of ‘de heer’, maar over mannen uit ‘het volk’ werd alleen gesproken met hun achternaam (dat fenomeen is op zichzelf een blog waard).
Polderman hield een oogje op het landgoedje dat mijn ouders bezaten onder de vuurtoren van Haamstede. Een wonderschoon terrein. Indertijd was de kop van Schouwen volkomen onbebouwd, op een stuk of tien huizen na, waarvan wij er een gebruikten als zomerhuis.
Het is lang geleden dat ik er nog eens ben gaan kijken (al is het nog steeds in de familie) omdat ik er niet tegen kan dat het nu volgebouwd is met renteniersvilla’s en hotels. Welvaart maakt soms meer kapot dan oorlog.

Een mooie herinnering is mij meer waard dan actueel bezit.
Wij speelden daar vrij en blij op en in de talloze bunkers, zwommen in de volgelopen bomkraters, of voeren daarop met vlotjes. De duinen hadden nog blanke toppen met stuifzand dat verschrikkelijk pijn deed als het woei (dat is ook weer een ander blog) maar waar het hier om gaat is dat Polderman er vaak liep te struinen met een geweer, gekleed in het klassieke groen van jagers.
Zijn verschijning en geknal, een soort droge tikken, waren ons toen zeer vertrouwd.

Zulke onbekommerd scharrelende jagers, ik zie ze nooit meer.
Ze roepen nu ook teveel de haat op van modern weldenkend modieus vegetarisch Nederland, van de yuppekes die o zo van de natuur houden en zo angstig bezorgd zijn over behoud van hun gladgetrainde lichaampjes dat ze de natuurwinkels leegkopen ongeacht de hoge prijzen, terwijl ze van hot naar her racen in hun vuile pronkbolides over dode asfaltwegen om kwaadwillende sjeiks te spekken.
Om niet te spreken over de nuffige afkeuring van de weeë verwende Vroege Vogels-bejaarden met hun trotse boodschapjes op de eerstelingen-telefoonlijn als: “Met Greta de Bruïne uit Opstervenercompascuum, oooh oooh, ik zag vandaag de eerste boooterbloem”.

Wel liggen de Albert Heijnen, Vomars, Coops, Deka’s momenteel vol zogenaamd wild, tegen schoftige afbraakprijzen. Dat mag allemaal van de wet. Een jager is tegenwoordig dus de schoft, maar supermarkten die fazanten als wild verkopen die feitelijk niks anders zijn dan de eveneens met antibiotica volgestampte neefjes van de kooikip, dat is oké.
(Bekijk hier eens de visie van een jager, een informatieve eigentijdse discussie in de Balie.)

Bovenstaande fazantenboutjes mogen de dag na dit etiket massaal weggegooid worden. Alles geheel volgens de wet. Na een leventje van opeengepropt doorgefokt te zijn, machinaal geslacht, honderden kilometers vervuilend vervoerd (want ze komen uit België) verpakt in dat eeuwige plastic, verdwijnen ze in de afvalcontainer.
Ik moet daarbij denken aan dat sprookje dat Jezus zijn leven gegeven heeft voor onze zonden, naar de slachtbank geleid. Deze dieren doen dat in werkelijkheid.

Nu weer even terug naar de tijd waar oma over vertelt.
Thuis hadden we kippen (en ander pluimvee zoals pauwen, maar dat is weer een volgend blog) die flink eieren gaven, maar ook grote nesten kuikens.
Er was eens een kip die de prullenmand in de eetkamer als nest had uitgezocht.
De tuindeuren stonden bij mooi weer altijd open, er lagen kruimels onder de eettafel, en prullenmanden bevatten toen alleen snippers papier, verdroogde plantenrestjes en opgeveegde wolkjes stof. Die zijn nu uitgestorven: de gevlochten manden, alleen bestemd voor droog kamerafval, maar alles bij elkaar vormden prullenmand en eetkamer toen vanzelf een veilige haven voor het broedse kipje. Wat was het gezellig toen de kuikentjes uit de eieren kwamen. De prullenmand werd op z’n kant op het bordes gelegd, en er ging een kooi overheen om ze tegen poezen en vossen te beschermen.

Die kippen aten we niet op. Dat deden anderen voor ons. De haantjes, in de lente geboren, werden voordat ze de lastige leeftijd bereikten (concurrent voor de grote hanen) gestolen, evenals de malse jonge kipjes. Zo tegen kerstmis.
In de jaren ’50, toen bijstand en AOW nog niet bestonden, was een doktershuis met een enorme tuin rondom en scharrelende kippen vanzelf aantrekkelijk voor arme mensen die ook wel eens ‘wild’ wilden eten met kerst. In december werd onze kippenpopulatie dus nogal uitgedund, ook al sloten we het pluimvee op in een schuur. Die werd opengebroken.
Als er na kerst nog een taaie ouwe haan en een kale kip over waren was het veel.
Niemand ging daarvoor naar de politie. Het was gewoon een der feiten des levens.

Ik heb wel gehuild om een van mijn lievelingskippen, die ‘soort kipje’ genoemd werd, omdat hij het nooit tot èchte kip gebracht had. Het was een kuifhoen, een prachtig ras, maar hij was een beetje mislukt: klein, mager, mank. Maar wat een leuk dier. Hij vloog me tegemoet als ik de tuin inliep, zat op m’n schouder als ik huiswerk deed, en vlijde dan z’n zachte warme verenkopje tegen m’n wang. Omdat hij zo tam was, en vaak al op het tuinhek op mijn thuiskomst zat te wachten, heeft hij zich kennelijk aangeboden aan een arme passant.
Die er een armetierig kluifje aan gehad heeft. Of hopelijk een lekker kippensoepje.

Er werd niet heel erg sentimenteel over de kippen gedaan. Op een dag kregen ze een ziekte, die zich zichtbaar manifesteerde in verlamming, diarree en het braken van bloederig slijm. De een na de ander lag langzaam en slopend te creperen, een vreselijk gezicht. Ik ging naar mijn vader om te vragen of hij er iets aan kon doen. Dokter immers. Hij haalde zijn schouders op. Het moest uitwoeden. Als ze allemaal dood waren, dan moesten we de grond van het nachtverblijf drie spit diep omgraven, een paar maanden wachten en dan nieuwe kippen kopen.

Ik werd er ellendig van, die kippen zo te zien lijden, en niemand van de familie die er iets aan deed. Op een middag kwam ik uit school, zag onze prachtige haan met z’n poten wijd onder de stront liggen braken en heb toen de bijl gepakt. Een voor een heb ik haan en kippen naar de mesthoop gebracht waar ik een grote tegel had neergelegd, en ze daar de kop afgeslagen. Alles beter dan dan dat lijden.

Mijn moeder was toen al dood, anders had ze zeker geholpen een zachtaardiger oplossing te vinden. Ik heb er nachten van gewoeld, moest mezelf steeds vertellen dat het echt goed was wat ik gedaan had. Geen moord.
Het bijzonderste aan deze actie is wel dat mijn vader noch mijn broers zich afvroegen waar die kippen gebleven waren. Laat staan stiefmoeder (maar dat was er dan ook een uit een sprookje). En dat een meisje van 13 zoiets eenzaams deed, kon doen, en er met niemand over kon praten. Het was beslist een volkomen andere tijd, een halve eeuw geleden.

O ja: kopen jullie onderstaande niet deze ‘feestmaanden’? Je hebt het niet nodig.
Laat de supermarkten met hun misdadige vleesgedrochten toch lekker in de grond zakken.
Eet geen vlees, of het moet echt wild en/of blij geweest zijn. En ook maar heel af en toe.

Advertenties

Over Selma

Maarten Lutherschool 1958
Dit bericht werd geplaatst in Dode dieren, Lekker eten!, Oma vertelt, Uncategorized, Zoogdieren en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

25 reacties op Oma vertelt: adellijke hazen aan het afdak, en de bijl

  1. Lehti zegt:

    Ik vinger niet op een I-phone, draai zonder problemen de nek om van duiven, kippen of -beetje spannend want de tik moet gelijk ráák zijn- konijnen. De worst van mijn, eikels en kastanjes grazende, Maria Rosa was ook niet versmaden. Kaasmaken, broodbakken, schapen, geiten en koeien verlossen, you name it. Maar wat mot ik met die kunde?! Niks, helemaal niks.
    Net terug in Nederland stond ik nog wel eens in een melkput om ‘het boerengevoel’ niet kwijt te raken. En om eerlijk te zijn, ook waar ik mijn eigen vlees en groente at, liep wel wild. Maar die vetgemeste dronken fazanten waren vlak ervoor losgelaten in het bos. Om die vadsige boeren te laten ‘jagen’. Da’s altijd beter dan hun testosteron loslaten op loslopende jonge meisjes die op hun erf (of in hun huis) rondliepen. Dat gebeurde en gebeurt nog steeds. Alles is relatief. (maar misschien komt dit laatste wel voort uit het eten van te veel vlees)

    Mensen eten? Tja, daar begon mijn zoon van elf ook over toen hij vanuit de trein grote stallen zag: “Dat mag toch niet meer?” We moesten weer gaan jagen en verzamelen, zei hij. “Ooit deed ik zoiets”, zei ik. Ik zou er niet meer naar terug willen. Maar wel naar jouw dokterserf. Huiswerk maken met een kip op je schouder. Mooi verteld.

    Beesten -zelf- slachten is, voordat een kind van acht jaar is, niet eng. Heb ooit drie rondjes om het huis gelopen om te voorkomen dat twee kleuters zagen dat ik een gans koud maakte, tot ik doorkreeg dat ze het gewoon wilden zíen. En hun vader was niet eens arts 😉

    Maar er is hoop. Mijn oudste zoon is net gaan werken in een restaurant waar ze hun eigen mozzarella maken en groente uit eigen tuin serveren. Het loopt als een tierelier. Heb je nog een adresje voor echt goed (opgegroeid) vlees? Of een oude kip? Voor mezelf. Ik heb in geen jaren kippensoep gemaakt.

    En als ik je een goede raad mag geven, Selma: doe de tv de deur uit.

  2. Peter Herweijer zegt:

    Opgegroeid op de grens van Barendrecht en Rotterdam, met als ‘buurman’ een hoenderpark-zonder-sterfkooien (maar met grote hokken met buitenren en houten kasten waar dagelijks heel wat verse eitjes werden geraapt) was het ook voor mij vanaf mijn achtste jaar doodnormaal om na schooltijd kippen te slachten, plukken en schoonmaken voordat ze door de eigenaar van ’t spul naar poeliers en particuliere klanten werden gebracht.
    Bij ons dus nòòit meer “kip” op tafel.
    Mijn idee dat ‘Wakker Dier’ de strijd tegen de plofkipaanbieders gewonnen had bleek vanochtend misplaatst. Gezien dat C1000 zich vooralsnog niets van hun capagne aantrekt, met een schofterige STER reclame voor kipfilet à 2,49 per pond. Helaas is er in IJmuiden geen C1000 om te boycotten.

  3. fulpsvalstar zegt:

    Weer een juweel, ik moet nu weg maar ik reageer nog.

  4. Selma zegt:

    Lehti,
    dank je wel voor je lange reactie, waar ik een paar details uitkies om wat over terug te zeggen.
    Hoezo en waarom draai jij zonder problemen de nek om van duiven, kippen, konijnen en vee met naam? Of heb ik een van je blogs gemist?
    Je verhaal over boeren en testosteron, gruwelijk. Maar testosteron is de gruwel die de mensenwereld nu eenmaal beheerst, van Gaza tot Korea, en noem nog maar wat windstreken. Primaten, primaten, primaten. En dat heet dan wereldnieuws, politiek, geschiedenis.
    Ik zou er zelfmoord van willen plegen, wegens tot dit mensenras te behoren.
    Maar ja, ik heb kleinzoons, dus wie weet kan ik via hen nog iets leuks toevoegen aan het geslacht der botte macho´s. Jij hebt gelukkig (ook) een slimme zoon. Geweldig dat hij in zo´n goed restaurant werkt!
    Nee, ik heb geen adresjes. Behalve dat ik rendier eet in Finland, en kip in ruraal Afrika. In Nederland eet ik vrijwel alleen maar ´goedgekeurde´ vis.

  5. Selma zegt:

    Peter,
    mijn vraag is waarom je geen kip meer eet, met jouw keurige opvoeding wat plukken en slachten van tamelijk goed behandelde kippen betreft. Wat is er tegen het eten van een kip die een lekker scharrelend leven heeft geleid? Op het Forteiland worden (excuseer me) heel wat ondefinieerbare vleesachtigheden geserveerd, die ik soms eet, en jij misschien ook?…
    Hoe ‘Wakker Dier’ ook wordt tegengewerkt, het is zo fijn dat ze bestaan! En samen met andere organisaties die blijven hameren op de misdadigheden tegen dieren, zal het tij uiteindelijk keren. Geen verandering gaat snel als de financiële belangen gigantisch zijn, maar het zal gaan veranderen. Al is het maar doordat 1 persoon begint te weigeren om anoniem (gemarteld) plastic supermarktvlees te kopen, zoals jij dat weigert. De chaostheorie gaat toch ook uit van die ene vlinder die zijn vleugels beweegt.

  6. Lehti zegt:

    Mogen beesten die op een bord terecht komen geen naam hebben? Het ligt wat ingewikkelder, maar dan wordt het weer zo’n epistel. En dat deed ik hier al: http://lehti-paul.blogspot.nl/2012/10/toros-cabrones-y-trapleuningen.html
    En niet alleen via je kleinzoons voeg je veel toe aan het botte ras der macho’s. In ieder geval hier, met je bijdragen tot de oplossing van het Weetnietbetersyndroom…..op de voorpagina er mee!

  7. Blewbird zegt:

    Oei, oma haalt weer veel overhoop! Prachtig verhaal! En wat een bijzondere familie je hebt. En al die belevenissen! Je moet je blogs bundelen en uitgeven.

  8. joost tibosch sr zegt:

    Mijn opa was slager, zo’n ouderwets zingende vrolijke. Hij haalde het slachtvee handenkletsend op de markt. Als kleine jongen mocht ik dan al mee en ook met ranja in het drukke slagerscafé. Met veel te grote voorschoot en laarzen stond ik daarna trots naast hem in de slagerij. Ieder beest aaide hij over de bol en het bloed gutste over de vloer. Nu erger ik me aan uit alle voegen gegroeide massafok en massaslacht in consumptiemaatschappij en huisdierenrage. En -mirabile dictu- ook aan een melige partij voor de dieren, die bij het zien van bloed al flauw lijkt te vallen.
    Mijn vader was “bovenmister” en op zijn verjaardag liepen de kinderen met de sigaar voor de mister in de mond ’s morgens langs ons huis naar school. Op die dag en op feestdagen kreeg de “mister”, zoals de pastoor en de dokter, massa’s eieren en talloze karbonades van zelfgeslacht vee, waar we weet ik hoelang mee toe konden. Ja, bij de boerderijen hing dat vee geslacht nog op de ladder.

  9. Stefania zegt:

    Hazenpeper, inderdaad ontzettend lekker. We proberen onze kinderen bij te brengen hoe het eten tot stand komt, maar als stadsmensen is dat niet gemakkelijk. Bij de Nederlandse les was mijn zoontje laatst de enige in de klas die wist wat ploegen was.

  10. reinejragolo zegt:

    Onlangs gooide mijn kennis Fedde de inhoud van zijn juspan in de kliko. Drie grote stukken draadjesvlees zag ik daar in de gestolde klop vet. “Allemaal over de datum” prevelde hij terwijl hij mijn zure gezicht gadesloeg.
    In China zijn er kookpotten die al 600 jaar pruttelen dacht ik toen.

  11. fulpsvalstar zegt:

    Inderdaad, die luxe hapjes voor verwende rotkatten van dametjes die denken dat ze sexy zijn had je toen nog niet en ook de potjes met goor smakend babyvoer waren er toen nog niet, ik kreeg na de borst hetzelfde wat moeder voor zichzelf kookte maar dan fijngemaakt en -geloof het of niet- ik herinner me nog steeds de heerlijke smaak van toen.
    Toen ik twaalf jaar was kwam mijn grootvader van moeders kant bij ons wonen -dat kon wij hadden een groot huis- , hij was jachtopziener en een zeer ervaren jager, dus er waren altijd vuurwapens in huis.
    Mijn opa had een eigen visie op de verhouding tussen kinderen en vuurwapens, namelijk: hebben ze geen interesse dan heb je mooi mazzel maar hebben ze dat wel dan kan je ze maar het beste er goed mee leren omgaan.
    Met mij had hij pech, ik vond geweren prachtig en ik was verzot op wild en op koken, vandaar dat ik een jagersverleden heb en ondanks alle gekwezel heb ik daar geen spijt van.

  12. dickblogt zegt:

    als ik zéker weet dat het dan bij de voedselbank terechtkomt, zal ik ze boycotten! (mooi verhaal)

  13. Die luxe hapjes voor huisdieren van verwende diereneigenaren zijn niet eens echt gezond, droge brokjes zijn beter voor katten gebitten.

    Afijn het verschijnsel katten voeren heb ik maar weer afgeschaft toen alle vier de buurkatten van buurvrouw bij mij langs kwamen en maar mauwen als het op was (en dat hadden ze vrij snel voor elkaar) alleen de oorspronkelijk leasekat blijft ons bezoeken ook al al krijgt ze niets te eten.

    Als die luxe vleespakketten vind ik er meestal niet aanlokkelijk uitzien ik weet niet waarom en het kan me ook niet schelen. Nog onsmakelijker vind ik de kant en klare gourmet pakketen, voorgekruid en alles, alsof we niet meer zelf kunnen (wat voor veel klanten helaas waar is)

  14. Afgelopen vrijdag om 10.00 uur in nieuwsuur, de kippenstal in de oekraine. Omdat wij zo.n honger hebben. Alles gefinancieerd door Nederland/ Banken.

  15. Zag het net op je facebook!

  16. Selma zegt:

    Lehti,
    dat is een heftige opsomming van do’s & don’ts.
    In elk geval spreekt er wel leven uit dat mij zeer veel meer aanspreekt dan het leven van de gemiddelde volmaakt getemde Nederlander!
    Fijn dat je zoon werkt in dat restaurant dat sterkt lijkt op dat waar ik wel eens eet….
    In Nederland heb ik geen ‘adresjes voor echt goed (opgegroeid) vlees’, behalve waar ik in hopelijk onbeschaamd vertrouwen koop (zoals zovelen), in de natuurwinkels en bij scharrelslagers.
    Maar dan de buitenlanden… waar het (wild) vaak nog zo wild is als een halve eeuw geleden in Nederland.
    Mij een goede raad geven wat tv de deur uitdoen betreft?
    Oei. Geen commentaar.

  17. Selma zegt:

    Peter Herweijer,
    zoals je de kippen uit je jeugd beschrijft, dat was dus nog voor de uitvinding of intrede van de misdadige legbatterijen. Die nu gelukkig toch afgeschaft gaan worden, al laten de bizarre Europese regels weer legbatterijproducten van buiten de EU toe:
    http://www.profnews.nl/1001677/legbatterij-ei-komt-via-omweg-terug-in-nederland

    Zijn die batterijen de reden dat jullie nooit meer kip eten, of je jeugdherinneringen aan ´s buurmans bedrijf en jouw meewerken daar?
    Wat boycotten betreft: alle supermarkten maken zich schuldig aan de verkoop van martelvlees.
    Ik boycot graag de nuffige huichelachtige Albert Heijn. M’n blogs over AH’s gelieg trekken nog dagelijks lezers. Misschien is het weinig in het licht van de wereldwijde machtige geldbeluste dierenmishandelaars, die de hand boven het hoofd worden gehouden door slappe kreukbare geldbeluste politici, maar ik denk dat alle beetjes tegengas helpen!
    Over Albert-Heijn kip o.a.:
    https://selmasalo.wordpress.com/2012/05/29/de-trukendoos-van-albert-heijn-verklaard-deel-2-groen/

  18. Selma zegt:

    Blewbird,
    aan je afkomst kun je niets doen, maar ik denk dat je met èlke afkomst wel íéts kunt doen 😉
    Uitgeven, dat is niet meer van deze tijd. Bloggen is voldoende. Ik wil een en ander bovendien opschrijven voor m’n kleinkinderen, ook omdat de tijd zo enorm veranderd is dat het leven van toen te bizar lijkt voor woorden, terwijl het beschrevene toen juist volkomen normaal was.
    Ik denk ook dat als mijn (groot)ouders in de tijd van nu wakker zouden worden, ze meteen weer dood zouden gaan van de schrik over het Sodom en Gomorra van het huidige bestaan, de verdwenen normen, de stand van de (medische) wetenschap, abortus, oh oh Cherso, homohuwelijk, 24-uursporno, de asfaltisering en het volplempen van weilanden met eenheidswijkjes enz.

  19. Selma zegt:

    Joost Tibosch,
    prachtig die herinneringen aan je opa slager en vader “bovenmister”.
    Ja, die veemarkt herinner ik me ook nog, mocht eens mee met de lokale pluimgraaf naar Purmerend, die er twee kalveren kocht.
    Dat maakte diepe indruk, die dikke mannen met hun stofjassen, kleppetten en stokjes al handenklappend. En dan de volle cafés langs de markt, de kleine glaasjes en sigaren.
    De zelfslachtende slager herinner ik me ook nog. Was een dier ‘voor de dood’ dan werd het naar de slachtplaats naast de slagerij gebracht, lopend, aan een touw. Dat vee dat geslacht op de ladder hing ken ik alleen van schilderijen als http://www.thuisinbrabant.nl/object/museum-jan-cunen/jc_0328
    Wanneer is die praktijk van thuis slachten gestopt?
    De sluwe industrie zal wel gelobby’d hebben voor een wet ertegen.

    Wat je afkeer van èn èn betreft, daarover kunnen we elkaar de hand geven.
    De misselijk makende megalomane, wettelijk goedgekeurde dierenmishandeling enerzijds, en de slappe hap diertjes-sentimentelen anderzijds, vooral die huichelaars die thuis ook nog een knuffelpoes hebben die bakjes slachtafval vreet, of nog erger: honden van het formaat kalf.

  20. Selma zegt:

    Stefania,
    fijn, en erg belangrijk dat jullie je kinderen uitleg geven over de achtergronden van ons voedsel. Daar geef je ze een groot cadeau mee voor de rest van hun leven.
    Op alle scholen zouden daar lessen aan gewijd moeten worden. Nu komen pubers van school zonder ook maar de allernoodzakelijkste kennis, over het gezond bouwen aan hun lichaam.
    Ik vind het om te huilen om te zien hoe het aanbod van de supermarkten in een paar decennia veranderd is van origineel herkenbaar voedsel tot lanen vol plastic verpakkingen met fancy kleuren en namen, met inhoud: slechts variaties op suiker, zout, zetmeel, water en E-nummers.

  21. Selma zegt:

    Reinejragolo,
    die Fedde toch. Laat hem dit lezen:
    http://www.milieucentraal.nl/themas/milieubewust-eten/doe-de-weggooitest

    Dat verhaal over die Chinese kookpotten die al 600 jaar pruttelen ken ik niet.
    Googelend kon ik het ook niet vinden. Ben er erg benieuwd naar!

  22. Selma zegt:

    Fulps Valstar,
    die potjes babyvoer is inderdaad vergelijkbare malligheid.
    Dit is wel een nuttige video over dat fabrieksvreten:
    http://www.trosradar.nl/uitzending/artikelen/detail/article/hoe-gezond-is-babyvoeding/
    Daaruit leer je o.a. dat een kind vier klontjes suiker drinkt per glaasje fruitdrink met de leugenachtige term ‘zonder toegevoegde suiker’.
    Wij groeiden inderdaad gewoon groot met de geprakte dagelijkse pot.
    Mijn kinderen trouwens ook, al was het alleen al omdat ik die potjes (die er toen net waren) veel te duur vond, en iets wat door een fabriek heen was gegaan minder vertrouwde dan mijn eigen verse maaltijden.

    Wat een bijzonder verhaal over jouw grootvader. Heel herkenbaar, zo’n gezinsleven met inwonende grootouder, hoewel ‘altijd vuurwapens in huis’ wel zeldzaam was, denk ik.
    Dat jij twaalf jaar was, en zo’n belangstelling kreeg voor zelf jagen doet me denken aan het verhaal ‘De kwartel’ van Toergenjew, waarin hij vertelt dat hij van zijn vader, een verwoed en dagelijks jager, vóór zijn twaalfde verjaardag geen geweer mocht aanraken, en dan nog alleen maar een enkelloops geweer om op leeuweriken te schieten. Ach ach, die voorbije tijd (ook de jouwe, van de avonturen met je opa), o tempora o mores.

  23. Selma zegt:

    Dick,
    een nobele gedachte, over de voedselbank. Maar ik vrees dat al dat vlees ‘gewoon’ in de afvalcontainer verdwijnt, omdat de voedselbank geen vlees van net aan de datum wil uitdelen, en gelijk hebben ze.
    Dus: hoe dan ook boycotten. We hebben in Nederland zo’n overmaat en keus aan heerlijk voedsel dat je die akelige quasi-wildboutjes totaal niet nodig hebt.

  24. Selma zegt:

    Catharina Anna Maria van Vliet,
    droge brokjes zijn misschien beter voor katten(- en honden)gebitten, maar is het basismateriaal niet gewoon hetzelfde? Dus afvalvlees en -vis, met melige vulstof en vitamientjes uit de chemische fabriek?
    Grappig dat je de buurtkatten ging voeren, en heel verstandig van ze dat ze jou zo voortreffelijk wisten te bespelen. Wat is een leasekat? Leasen is toch ‘betaald lenen’?

    Over de gore inhoud van die kant en klare gourmetpakketten heb ik eens een blog gemaakt.
    Ik plaats hieronder de link in de hoop dat het weer gelezen wordt, want wie het leest wil het niet meer eten, en hoe minder die rotzooi verkocht wordt, hoe beter:
    https://selmasalo.wordpress.com/2012/04/09/gezellig-gourmetten-en-de-kinderen-krijgen-hondenvoer/

  25. Selma zegt:

    ChristienDamman,
    dat Nieuwsuurverhaal over de Oekraïense kippenstallen heb ik bekeken bij Uitzending Gemist. Wat een schoftenpraktijken. Europa grijpt verder en verder om zich heen als een levensgevaarlijk allesvermorzelend monster. Laten we al dat industrievreten boycotten. Koop alleen nog maar eten waarvan je de herkomst kent, uit de buurt, zo rechtstreeks mogelijk van producenten met het hart op de goede plaats.

Schrijf hier je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s