Zeeschildpadden langs het strand

Deze dikkopschildpad is misschien wel een eeuw oud geworden. Heb m’n hand even bij z’n schedel gefotografeerd, om te laten zien hoe kolossaal hij is, of was

Ik kwam hem tegen op het eiland Sal, in Kaapverdië, aan een van de westelijke stranden.
Ver weg van de all-inclusive-resorts. Toeristen die daar logeren
wordt het door de Arke-, Kras- of Neckermann-hostess ernstig afgeraden
in dat gebied te gaan wandelen, want oeioeioei onherbergzaam…

Dus is het heerlijk stil rond die stranden. Kijk, hier ligt een dooie schildpad

En nog eentje, aan diggelen

En een fraai gebleekt buikschild

Sommige Kaapverdianen met traditionele gewoontes, en weinig geld,
vangen nog wel eens zeeschildpad. Lekker voor in de soep of in een stoofpotje.
Al is het vangen en slachten van zeeschildpadden tegenwoordig verboden.

Hieronder: soms wordt hij al op het strand gebarbecued en opgesmikkeld,
met een drankje erbij…   Als hij leeggegeten is, leggen ze de schildpad
met z’n schild naar boven. Met zijn buikschild ernaast is het net een doos met deksel

Het is te simpel om zulke stropers te veroordelen,
terwijl die niets anders doen dan hun voorouders – aanvullend voedsel uit de zee halen –
sinds die hier vijfhonderd jaar geleden door de Portugezen als slaven werden gedropt.

Goedwillend zijn ze beslist, de wereldnatuurorganisaties die de schildpaddenvangst verbieden, maar de zeeën rond Kaapverdië worden wèl leeggeroofd door Europese en Japanse varende visfabrieken. Zodat kleine eilandvissers steeds minder en minder grote vissen vangen. En dat is dan allemaal officieel oké, in de kapitalistisch geregeerde wereld.

Maar de laatste jaren struikel ik gelukkig steeds minder over leeggegeten zeeschildpadden. Het idee dat deze dieren beschermd zouden moeten worden, slaat ook lokaal meer & meer aan. Dit jaar zag ik voor het eerst deze bordjes van de Turtle Foundation

Verrast was ik om onlangs aan de oostkust van India ook dode schildpadden te vinden.
Daar zijn uitgestrekte stranden zonder toeristenindustrie.
Op de foto hieronder is het zwarte stipje in het midden een schildpad

Al liggen ze dichtbij een vissersdorp, deze zeeschilpad en zijn dode collega’s
zijn duidelijk ‘gewoon’ aangespoeld, lijken een natuurlijke dood gestorven

Met een kokosnoot erbij. De holletjes en de sporen in het zand zijn door kreeftjes gemaakt. Maar die zijn te moeilijk te fotograferen, spurten meteen weg als je in de buurt komt

Hieronder ligt zo’n zeeschildpad op z’n rug, op een organische manier te vergaan.
Het buikschild is niet geopend. Kennelijk staan ze hier níét op het menu,
ondanks dat de Lady Curzon soep in India werd uitgevonden



Advertenties

Over Selma

Maarten Lutherschool 1958
Dit bericht werd geplaatst in Dode dieren, India, Kaapverdië, Uncategorized, Visserij en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Zeeschildpadden langs het strand

  1. Blewbird zegt:

    Prachtreportage! En je bent zo ‘vanzelfsprekend’ dapper. De Hors op Texel al verlaten genoeg voor mij.

  2. Stefania zegt:

    Selma:

    Oman, een fantastisch mooi land waar je reuzenschildpadden kunt vinden op het strand van Raz al Hadd.

    Voor je lijstje. Beschermd, maar wel geplaagd door toeristen.

  3. timmerark zegt:

    !

  4. Theo Balvers zegt:

    Het zijn er nogal wat. Het zijn zulke prachtige dieren als ze volop in leven zijn.

  5. selmasalo zegt:

    Blewbird,
    de Hors is onvergelijkelijk mooi. Eén van de zuiverste plekken van Nederland, vooral in de winter! Zeehonden, vissen, vogels, zelfs kleine roofdieren, wat wil een liefhebber nog meer?
    Oh ja, ik was zaterdag op Schiermonnikoog. Gelukkig ook daar geen schildpadden op het stille strand!

  6. selmasalo zegt:

    Stefania,
    zeeschildpadden geplaagd door toeristen…
    Welke diersoort wordt er eigenlijk níét door mensen gepest!
    Als ik al een ‘lijstje’ maak, dan is het alleen van plekken waar ik zelf foto’s genomen heb. Ben maar een eenvoudige toeschouwer, een natuurliefhebber, geen biologisch onderzoeker.
    En verder: uit principe bezoek ik geen landen waar vrouwen hun gezicht niet mogen laten zien. Daar voel ik me niet welkom, ben een vrouw tenslotte.

  7. selmasalo zegt:

    Timmerark,
    zó…

  8. selmasalo zegt:

    Theo Balvers,
    stiekem denk ik dat er (gelukkig) nog heel wat zijn, als ik bij een beetje struinen op een paar stranden al over zoveel dooien struikel…
    Levend zijn ze inderdaad een wonder, heb ze vaak zien zwemmen tijdens zeezeilen.
    Op de Middellandse zee riep ik eens blij de gasten bij elkaar om naar een groep zwemmende zeeschildpadden te kijken, maar toen we de verrekijkers gebruikten, bleken het drijvende vuilniszakken te zijn. Díé zee is pas goor.

  9. Wllm Kalb zegt:

    Mooie reportage. Het zal nog heel lang duren voor deze edele resten tot stof vergaan.

  10. selmasalo zegt:

    Wllm Kalm,
    mooi verwoord. Dat kan heeel lang zijn.
    Zondag zag ik in het Natuurhistorisch museum in Maastricht het skelet van een reuzenschildpad uit Krijt, 140 miljoen jaar oud!
    http://www.nhmmaastricht.nl/textonly-nl/exp_tk27.htm

  11. Stefania zegt:

    Selma,

    Er is in Oman geen probleem met je gezicht te laten zien. Een jaar gewoond en nooit in enige vorm gesluierd. De natuur is een van de mooiste die ik gezien heb.

  12. kitty zegt:

    Graag gelezen, dit blog.;)

  13. selmasalo zegt:

    Stefania,
    net las ik dat Oman één van de drie grote dikkopschildpad-populaties herbergt. Ik hoop dat ze die tegen de toeristen weten te beschermen.
    Wat jouw Oman-ervaring betreft, een buitenlandse hoeft zich inderdaad niet te sluieren, en ook bestaat die plicht voor lokale vrouwen niet. Wel loopt het grootste deel van de getrouwde vrouwen gemaskerd buiten, dat heet dan vrijwillig. (Over de zogenaamde vrije wil wil ik nog wel eens een blogje kwijt in het kader van mijn ‘Bijdragen tot de oplossing van het Weetnietbetersyndroom’.)
    Ik houd gewoon niet van gezichtsmaskers, vind het een klap in het gezicht van de omgeving.
    Verder heb besloten nooit meer op vakantie te gaan in landen waar vrouwen maskers dragen, waar de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen niet breed gedragen wordt, en waar de doodstraf nog voltrokken wordt. (O.a. wat Oman betreft, lees ik graag internationale cijfertjes, zoals: http://genderindex.org/country/oman ).
    Dan vallen er ongeveer 70 landen af. Maar de wereld is groot en rond en dan blijven er nog miljoenen prachtige plekken over om eventueel te gaan bezoeken.

  14. selmasalo zegt:

    Kitty,
    fijn, dank je wel!

  15. Stefania zegt:

    Selma,

    Ik kan je verzekeren dat in Oman slechts een heel klein gedeelte van de vrouwen gemaskerd rondloopt. Je moet echt je best ernaar doen om dat fotogenieke plaatje te schieten. Ik heb daar met veel vrouwen gewerkt, waar een van de belangrijkste mensen in het land de Finance Director van PDO was, een vrouw.

    De meeste vrouwenj lopen inderdaad met een sluier om, maar dat is echt wel wat anders. Er zijn ook Omani vrouwen die zich niet sluieren, die in het buitenland studeren.

    Ik heb daar met zeer traditionele mannen gewerkt, met een djebellah aan, een tulband om en een baard. Ik heb er in het werk daar in Oman nooit last van gehad dat ik een vrouw ben. Dat kan ik niet zeggen over Nederland, waar ik tijdens sollicitatiegesprekken werd gevraagd hoe dat moest met de opvang van mijn kinderen. Een vraag die ze mijn man nooit zouden stellen.

  16. selmasalo zegt:

    Stefania,
    dank je voor je uitgebreide antwoord. Ik ben nooit in dat land geweest, en heb dus geen ervaring zoals jij. Ik ben blij dat het er minder erg lijkt dan in tv-reportages.
    Toch zal ik er nooit naartoe gaan, al heb jij er duidelijk zo prettig gewerkt.
    Maar de tijd dat ik Islamitische theocratieën bezocht ligt definitief achter me.
    Vroeger wilde ik wel eens de huichelachtige kerstsfeer ontlopen in een Moslimland.
    Dat was toen ik studeerde en Arabisch als bijvak had, ruim voor de Islam in Nederland enige betekenis of bekendheid kreeg. Maar ik vind het intussen een erg vervelende godsdienst.
    Ik bedoel dattie me verveelt. Saai, voorspelbaar, en met ’s morgens en ’s avonds opdringerig lelijk gejank via luidsprekers (daarbij vergeleken zijn de kerkklokken wonderen van muzikaliteit). En natuurlijk die achterstelling van vrouwen, gelegitimeerd door de disparate bundels Sjaria en Koran. Bah.

    En wat de achterlijkheid van Nederland betreft:
    sinds 1976 is de achterstelling van vrouwen officieel verboden. Pas sinds 1976.

    Ik voel me dan ook veel meer verwant met het land van mijn moeder, Finland, waar vrouwen al in 1907 gelijke rechten kregen.
    Mijn moeder was indertijd (1940) geschokt toen ze mijn vader getrouwd had en daarna in Nederland arriveerde: ineens bleek ze (zonder van tevoren gewaarschuwd te zijn) volgens de wet gehoorzaamheid verschuldigd aan haar man, en handelingsonbekwaam, en was het haar verboden haar beroep uit te oefenen.
    Terwijl haar (eveneens getrouwde) zuster in Finland carrière maakte en haar kinderen (ook toen al) naar goede en betaalbare kinderopvang kon brengen.
    Scandinavië is sowieso veel aangenamer van sfeer als het kansen voor vrouwen betreft. Altijd geweest. Het Christendom (met de nadruk op dom) werd daar pas na 1200 volledig ingevoerd. Tot die tijd bekleedden vrouwen altijd belangrijke maatschappelijke posities, zij stonden aan het hoofd van de boerderijen en de landgoederen, waren priesteres, genezeres, raadsvrouwe.
    Die positie heeft de macho-godsdienst die het Christendom is nooit helemaal uit kunnen wissen.

  17. Stefania zegt:

    Selma:

    Kijk en daar zijn we het dan weer eens. Noordeuropese landen lijken ver bij Nederland voor te liggen. Behalve IJsland ben ik daar nog nooit geweest. Dus dat staat op mijn lijstje:)

    Mijn Italiaanse moeder had overigens dezelfde geschokte ervaring als jouw moeder toen ze naar Nederland kwam.

  18. Rob Alberts zegt:

    Indrukwekkende foto’s!
    Een viseter ben ik nooit geweest op een verdwaalde zure of zoute haring na.
    Afschrikwekkend vind ik de verhalen over de moderne visvangst.

    Schildpadden blijven voor mij prachtige dieren.

    Vriendelijke groet,

  19. Selma zegt:

    Rob, toevallig komt een van mijn schoonzonen van dit eiland. Ik kreeg toen dus de neiging om meteen heel dierbaar met die hele familie daar te worden, en zij gelukkig met mij. Dat moet ook! Mijn kleinzoons zijn half van dat eiland, dus reken maar uit dat ik ook bloedbanden met dit schildpaddenoord heb. Ik hou het nu kort, maar het heeft mijn hart daar.

Schrijf hier je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s