De boer had het ook (allang) gezien, want hij zei, toen ik het hem ging vragen:
“Met schapen moet je de natuur zoveel mogelijk z’n gang laten gaan,
maar nu komt het niet vanzelf, ik moet maar even gaan helpen”.
Behoedzaam wierp hij de ooi een lasso om de nek, bond haar aan het hek,
en de verlossing kon beginnen

Daar komen de voorpootjes van het lammetje eruit

En hier zijn z’n neusje en tongetje al te zien!
Een nieuwsgierig zusterschaap kijkt toe…

Ploep! Er is een nieuw zwart schaapje in de wereld!

Direct legt de boer het lammetje bij de kop van de moeder, die het begint schoon te likken

En dan komt de kraamzuster meteen ook gezellig mee likken

Dat is wat een fietser zoal te zien krijgt, terwijl de automobilisten blind voorbijrazen.

Een ander voordeel van fietsen is dat de weg korter blijkt.
Het blauwe bord (linksonder) voor auto’s meldt dat het 3 kilometer is naar Veenwouden, terwijl het fietspad pal langs de autoweg maar 2 kilometer meet…

boycot elk ander merk tandpasta (waar je jezelf en de natuur mee vergiftigt).

Je kunt ook makkelijk je eigen tandpasta maken, dan weet je exact wat erin gaat (want behalve plastic stoppen fabrikanten er nog meer rommel in die je misschien niet wilt).

En stop ook maar met die onzin van douche- en scrubcrèmes in plastic flessen.
Een gewoon ouderwets stukkie lekkere zeep en een badborstel doen hetzelfde
of werken zelfs beter, zijn milieuvriendelijk en ook nog veeel goedkoper!

Kijk op de rode en groene lijsten, zodat je plasticvrij boodschappen kunt doen.

Teken ook de petitie tegen gebruik van microplastics in verzorgingsproducten.

We gaan ongewild maar gedwongen steeds meer plastic eten, vertelt dit artikel. Dankzij al dat zwerfplastic, en de microplastics die via het afvoerputje in het zeeleven terecht komen.

Kom de komende weken gezellig een avondje (of meer) levens redden!
Het gaat om levens van schattige diertjes als padden, maar ook om kikkers en salamanders, die vanwege hun jaarlijks trek vanuit hun winterse schuilplaatsen migreren naar de watertjes waar ze zich voortplanten, en ook weer terug.
Diertjes die, als wij (hun moordenaars) ze niet helpen, vaak doodgereden worden.

Kom, want we komen mensen tekort. En het is echt leuk om te doen!
Klik hier voor informatie over lokale paddenwerkgroepen.
Om op alle plekken waar die mooie amfibietjes nu tijdelijk oversteken,
de diertjes te ontrukken aan de moordende wielen van het gemotoriseerde verkeer.

Woon je in de omgeving van Bloemendaal, Haarlem, Velsen?
Geef je op bij Ton (a.hcker1@kpnplanet.nl) of Anita (anitareerink@me.com),
of kom de komende avonden op de bonnefooi tegen schemertijd naar het hoge deel van de Lage duin en daalseweg in Bloemendaal, dan zie je vanzelf mensen in fluorescerende hesjes lopen, gebukt, met emmertjes en zaklantaarns. Neem dus mee: een emmer, een zaklantaarn, en iets van in het donker opvallende kleding. En zeg: “hallo, ik wil meedoen”

Al miljoenen jaren volgen padden, kikkers en salamanders hun jaarlijkse ritme,
vanuit hun schuilplaatsen in de hogere duinen naar de vochtige dalen en terug.
Tot de mens daar dwars doorheen asfaltwegen trok, en spetterdespatspat hele volkstammetjes amfibieën dood begon te rijden. Elk voorjaar weer.

Het emmertje salamanders hieronder heb ik (o.a.) zondagavond veilig overgezet

Padden zijn echt grappige diertjes. Als je ze oppakt (met voorzichtige vingers natuurlijk) dan maken ze een zacht blaffend geluidje. Veel schattiger dan het harde gekwaak van kikkers. En ze zijn ook heel makkelijk op te pakken, spurten er niet vandoor zoals de veel sterkere, langbenige kikker (die je in je emmer moet laten springen, beter niet proberen te pakken, want hij is kwetsbaarder dan de pad).

Enorm komisch is ook de zogeheten amplex of dubbeldekker: het mannetje klemt zich muurvast aan de rug van het veel grotere vrouwtje. Drie- of vierdekkers komen ook voor. Soms, als ik een eenzame kleine pad opraap, en hij klauwt zich stevig met zijn kleine armpjes aan mijn vingers vast, dan weet ik het wel: paddentestosteron. Echt aandoenlijk!

Hieronder een amplex naast een platte dooie enkele.
Je zou er filosofisch van worden: voortplanting op het kerkhof

Een mooie dikke kikker aan de goede kant van de weg gezet

Hier zijn de padden uiteindelijk bij het water aangekomen, lekker zwemmen!

De bonus bij dit avondlijk werk in de mooiste dreven van Bloemendaal
is dat je allerlei wild leven ziet: vleermuizen, herten, en hoort: bosuilen…

En je helpt onderstaande triestigheid voorkomen!

Die verschillende namen symboliseren hun gespleten koloniale verleden: Falklands heten ze naar een Engelse admiraal, en Malvinas naar Îles Malouines, zoals Franse inpikkers ze noemden ter ere van hun thuishaven, het Bretonse Saint-Malo.

Indertijd kocht ik er zo’n t-shirt, en droeg het ook wel uit walging van alle koloniale gedoe.

Ik heb het curiosum even uit de mottenballen gevist, nu de oude Thatcher dood is, wier optreden tegen de Argentijnse junta de Falklandoorlog in gang zette, en die haar bij een groot deel van de Engelsen populair maakte toen hun leger de overwinning behaalde.

In Ushuaia zag ik later een monument voor de in die oorlog gestorven militairen.

De vertaling luidt ongeveer: “De mensen van Ushuaia, aan hen… die met hun bloed de wortels van onze soevereiniteit over de Malvinas irrigeerden… wij komen terug!”

Het enorme monument in Buenos Aires is nog triester, met de zwartmarmeren platen waarop de namen van de 655 Argentijnse militairen die het leven lieten (er stierven ook 258 Engelsen in de oorlog, en vorig jaar ook nog een aardige Fransman).

Bij zulke oorlogsmonumenten denk ik altijd aan de familie van die dode soldaten.
Je bent moeder en draagt het kindje negen maanden, zoogt en koestert het, en behoedt het lieverdje voor alle gevaren. Jarenlang is hij je zorg en je vreugde, eindeloos de energie die je erin steekt om van hem een aardige veelbelovende volwassene te maken.
En dan wil de sukkel in het leger. Of de gorilla’s van zijn land dwingen hem tot dienstplicht. Terwijl de generaals en de Thatchers op een veilige plek nog een sigaar opsteken en een glas drinken sturen ze de jongen naar een gevecht waar hij wordt afgeknald.
Boem in één klap weg. En dan het levenslange verdriet van de ouders, maal 913.

Nou ja, het is de natuur hè? Als de alfa-, bèta-, gamma- en deltamannetjes der mensheid van (bijna) alle tijden en landen elkaar niet zo dolgraag doodmaakten, dan was onze aarde vast vele malen erger overbevolkt dan hij nu is.

De Falklands zijn fantastische natuurgebieden voor wie van ruigheid houdt, en graag wilde pinguïns wil zien, of zeeolifanten en zo. En rijen zinloze doden.

‘Nieuws’ mag ik graag tussen aanhalingstekens schrijven.
Natuurlijk neemt het nieuws in de loop der geschiedenis nieuwe, spectaculaire nooit vertoonde vormen aan (Neil Armstrong die voet op de maan zet, gekaapte vliegtuigen die zich in kantoren boren, James Cameron die tien kilometer diep duikt) maar over het algemeen is het een monotone deun van oorlog, moord, doodslag,verkrachting, oplichterij, politiek geblunder, BN’ner trouwt, gaat vreemd, scheidt, etcetera etcetera.
Met steeds nieuwe mombakkesen, dat wel, maar aangestuurd door de aloude primaten-emoties die Aristoteles al onderscheidde: woede en kalmte, liefde en haat, angst en vertrouwen, medelijden en leedvermaak, (on)vriendelijkheid, schaamte(loosheid), verontwaardiging en last but not least: jaloezie, nijd, afgunst.

Wil je daarover lezen, dan kun je bevredigender terecht in de wereldbibliotheek waarin al sinds de uitvinding van het schrift de mooiste en diepgravendste literatuur voorhanden is. Mijns inziens dan. Twaalf jaar terug vond ik het ineens mallotig om m’n tijd dag in dag uit te verspillen aan gezever van of over elke nitwit die zich het ‘nieuws’ in elleboogde, terwijl ik niet eens de complete werken van Shakespeare, Proust en Dostojevski gelezen had, om een paar giganten te noemen.
Door ander werk te gaan doen, en de kranten en tv (de waan van de dag) de deur uit, had ik ineens zeeën van tijd om dat hiaat in mijn opvoeding  te dichten.

Begin dit jaar ben ik weer kranten gaan lezen, elke dag eentje en geen vast merk, voor de variatie. Het valt niet tegen, er zijn erg goede jonge schrijvers bijgekomen, en veel uitgekauwde zeikerds zijn dood of afgevoerd, hoewel elke krant nog wel twee of drie halfbejaarde mummelaars handhaaft, ongetwijfeld alleen omdat ze niet ontslagen kunnen worden vanwege zo’n antieke arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd waar moderne werkgevers van gruwen. Maar ik hoef niet álles te lezen, want ik ben niet meer verslaafd.

Helden van de velden

Gisteren las ik NRC-next, met op de ene pagina een recept voor champignontaartjes,
en op de andere een berichtje over de Champions League.
Dan wil ik eigenlijk meteen een verhaaltje lezen over de overeenkomsten tussen champignons en champions, maar dat is er dan niet. Dan moet ik dat dus zelf uitzoeken. Het liet zich al raden, beide stammen min of meer zeker van het Latijnse campus, ‘veld’, waarop de paddestoel groeit, en waarop de kampioen zijn tent plaatst of gevechten levert. Dat via wonderlijke kronkelwegen ook aan het Engelse camp ten grondslag ligt.

Ineens schoot me de naam Blitsaerd Keimpe te binnen, van de ooit zo beroemde Friese fokstier. Blitsaerd betekent ‘de blinkende, uitblinker‘, en Keimpe is een naam die ook van ‘campus’ stamt: bij de oude Friezen was de kempa de kampvechter, de kampioen van het leger, de voorvechter.

Al googelend kon ik, verbazingwekkend genoeg nauwelijks informatie vinden over deze BN’ner uit de jaren ’60, die toen zo veelvuldig in het nieuws was vanwege zijn ejaculatie-prestaties en wat daar aan stamboekvee uit voortkwam.
Wikipedia en vervelende sites als Ask.com, die normaal bij elk flutvraagje hinderlijk bovenaan staan te dringen, zodat je steevast moet beginnen met scrollen, blijven bij de vraag naar Blitsaerd Keimpe geheel afwezig!
Google geeft maar 21 zoekresultaten, andere zoekmachines slechts ietsje meer,
zoals een Fries Wiki-kattebelletje, dat meldt dat van hem “219 soannen as k.y.-bolle brûkt” zijn, oftewel ’219 zonen als keunstmjittige ynseminaasje-stier’.

Op internet is slechts één vage krantenfoto van Blitsaerd Keimpe te vinden:

Die dag zijn er wel veel fietsers. Weekend-cardiofoben noem ik ze, de kantoormannetjes en bejaarden in hun gladde Rabo-hansopjes die toerdefransje simuleren. Hijgende clubdieren.
Zien niks anders dan de rijweg of de billen van hun zwetende voorganger.
En schreeuwen dat ze doen als de eenzame fietser niet ‘op tijd’ opzij gaat!
Vroeger wilde ik ze nog wel eens pesten door expres wat te gaan slingeren, maar ik wil geen doden op m’n geweten hebben.

Onderweg valt her en der weer gratis veel kunst te bewonderen.
Zo vormen Noord- en Zuideinde van Monnickendam zowat huis aan huis een soort openluchtmuseum, eigenlijk een veel langer bezoek waard dan even doorheen fietsen.

Het wapen van Monnickendam doet me grinniken. Die griffioenen zag ik ook al in de Alkmaarse Kapelkerk. Griffioenen, van oorsprong totemdieren van Sumerische goden, mogen hier de monnik beschermen die met een giga-spijkerknots het christendom kwam verspreiden. En net als de Alkmaarse griffioenen hebben ze machtige erecties. Waarom?

Voorbij Monnickendam lijkt het buitenland te beginnen. Vakantiesfeer.

Maar nu is het ook echt lente!

Er zijn weer fantastisch veel dieren te zien, vogels vooral, weilanden vol.
Het aardige is dat de soorten vaak zo lekker door elkaar in de grond lopen te pikken.
Geen racisme, behalve als ze gaan paren.
En nooit zie je legers vogels tegen elkaar optrekken met kalasjnikovs of kernwapens.
Ook nooit gehoord van vogels die vernietigingskampen bouwden voor andere vogels, die andersgelovige vogels doodsteken, lustmoorden plegen, en dergelijke, of dat als spel naspelen op een computer, dan wel genietend naar horrorfilms kijken en thrillers lezen. Thriller, het woord alleen al.

Broek in Waterland, het liefelijke antieke dorp, maar met het vreselijke lot dat het doorsneden wordt door een altijd hoorbare Provinciale weg.

Gauw weer naar het weidse land.
Het wordt de gesaneerde Volgermeerpolder, en de skyline van Amsterdam-Noord.
Normaal fiets ik zo’n beetje langs Holysloot en Ransdorp, een van de mooiste fietsroutes van Noord-Holland, maar deze nieuwe weg had ik nog nooit gezien.
Tja, misschien is het over tien jaar uiteindelijk aardig. Zelfs de Rabo-racecluppies laten het hier afweten. Maar wie verlatenheid zoekt komt 100 % aan z’n trekken. Ik kon hier in elk geval als dame zeldzaam ontspannen en zo lang als ik mocht willen wildplassen. Kom daar maar eens om, in de rest van Nederland!

“Kijk Selma, zo kunnen mensen hun zaterdagmiddag ook in de natuur doorbrengen.”
“Ach zo! Als cultureel-antropologische observatie bijzonder boeiend,
maar persoonlijk zou ik dit een reden voor echtscheiding vinden.”

Nu is het zaak zo snel en ongeschonden mogelijk Amsterdam van noord naar west te doorkruisen. Even een opmerking over deze wand. Een kunstenaar heeft bomen op de glazen platen aangebracht. Op een parkeergevangenis. Leuk, natuur in de stad!
Het regent plastic blaadjes. Gauw verder.

Het is gelukt, de rand van Amsterdam-West is gehaald. Nu wordt het kilometers industrieterrein, insteekhavens en olietanks, maar het is er ook een waar konijnenparadijs. Ontsnapte of losgelaten hobby-konijnen, die hier een ideale biotoop gevonden hebben.

Dit hoort er dus ook bij.

Heel even kijken hoe het met Ruigoord is.
Doodeng hoe dicht die kolossale olietanks het eertijds afgelegen boerendorp genaderd zijn.

Ik tref het alweer, ook in deze kerk een gratis concert. Een trommelorkest van grotendeels middelbare dames. Oorverdovend. Beter buiten luisteren.
Wat echt opvalt in Ruigoord is dat het er sterft van de mussen.
Dat is niet de juiste uitdrukking, ze leven zoals je dat nog maar zelden in Nederland ziet, het is een kolonie van vele honderden, die zich uit de naad tsjilpen om boven de trommeldames uit te komen. Heerlijk, gaat dat beluisteren. Zo moet het ooit in elk Nederlands dorp geklonken hebben, voordat de leefomgeving van mussen zo vernacheld werd dat ze op de lijst van bedreigde soorten kwamen.

Dan lekker het industriegebied achterlaten en nog even genieten van de polders rond Spaarndam.

En langs het Landje van Gruijters rijden, waar nu kluten zijn, en veel grutto’s, en iemand anders zelfs een roerdomp en een paar kemphanen gespot heeft.

Tenslotte nog de laatste zonnestralen in de Hekslootpolder.

In Alkmaar trof me deze uitnodiging om even uit te komen rusten, in de Kapelkerk.

Net was ik binnen of het orgel begon te spelen. Een cadeautje!

Eigenlijk houd ik niet van orgelmuziek, want verpest door een jeugd van ‘s zondags ter kerke gaan waar een regelrechte orgelverkrachter heerste, met zeurderig zingende kerkgangers. Brommende mannen, hoog uithalende vrouwen, en die organist maar stampen en beuken. Maar hier in Alkmaar was een waar kunstenaar aan het werk.

Wonderlijk genoeg was ik de enige luisteraar, op de kerkwacht na.
Toch is het niet toevallig om daar op zo’n muzikale traktatie te stuiten. Alkmaar profileert zichzelf graag als orgelstad, en organiseert jaarlijks een orgelfestival en een orgelconcours

In het duin valt me de afwezigheid van mensen altijd al op (ze zijn er alleen massaal op zonnige zondagen, in de buurt van parkeerplaatsen en uitspanningen) maar het midden van Noord-Holland is nog eenzamer.
Buiten de dorpjes, Zuidschermer, West- en Oostgraftdijk, Spijkerboor, waren er in totaal drie fietsers te bespeuren, en geen enkele jogger of wandelaar.

Niet dat ik onderweg mensen mis, maar ik denk altijd: mensen, wat missen júllie veel.
Gelukkig zijn er wel dieren. In Noord-Holland lijken buitenlui dol op mooie geiten te zijn.

Ook volop lammetjes vanzelf. Hieronder een heel bijzonder exemplaar. Althans voorlopig…

Kijk maar naar z’n collegaatjes hieronder: die zijn al gemutileerd met die misselijke oorbellen in hun kleine zachte oortjes. Wat is de mens toch een raar beest.

Enorm veel hazen gezien. Wat zijn dat toch een wonderschone dieren. Helaas gaat het slecht met de hazen in Nederland, de laatste 15 jaar nam de populatie af met zo’n 30%.

Ook fijn waren de ontelbare vogels. Zwermen kieviten, maar ook behoorlijk wat grutto’s, wulpen, scholeksters, een paar tureluurtjes en lepelaars, veel kraaien, kauwtjes, koetjes, hoentjes, houtduiven, krak- en wilde eenden, zwanen, en wolken & wolken ganzen en meeuwen van allerlei pluimage.
Hieronder een paartje grutto’s, gezellig foeragerend met een familie smienten.

Dit is de enige tijd van het jaar dat je vrouwtjes- en mannetjeseenden samen ziet. Overal zie je ze met elkaar spelen, ze drijven doelloos wat, of liggen samen te niksen in het gras. (Waar maken mensen zich toch druk om, met hun wekkers, agenda’s en hypotheken…)

Soms gaat er iets mis, zo is het leven. Maar zelfs in zijn dood is hij nog prachtig.

Na een uurtje of zes fietsen ben ik dan bijna in Edam.
Maar eerst nog even genieten van het grijze IJsselmeer, en de zeiltjes van de Pieperrace

En van de Volendammer klederdracht

Gelukkig hebben ze hier ook dieren

Dit verhaal moet met ‘er was eens’ beginnen, omdat er zich onlangs een sprookje afspeelde, maar het eiland ís er – gelukkig nog steeds – al hebben Defensie, Rijkswaterstaat, de natuur en de Gemeente Velsen jarenlang hun uiterste best gedaan om het te slopen tot…
het zo bijzonder bleek dat het in 1996 op de Werelderfgoedlijst van Unesco geplaatst werd.

Soms vinden er wonderlijke gebeurtenissen plaats op het Forteiland. Zo landen er eens per jaar grote groepen verklede mensen, mannen voornamelijk, komend van heinde en verreHet meestal zo heerlijk stille en kale eiland kraakt dan onder de soldatenlaarzen,
en wordt volgebouwd met legertenten, -voertuigen en oorlogsmaterieel.
Re-enactment heet dat, het naspelen van historische (militaire) gebeurtenissen.

Mijn hobby is het niet, maar omdat er zoveel mensen wèl erg veel plezier aan beleven,
en ik nogal graag de gids uithang op het eiland, hing ik er die dagen toch rond

En toen gingen de mannen Tweede Wereldoorlogje spelen.
Kijk, daar rechts, daar ligt iemand voor doodEnfin, een hoop geknal en gedoe, maar toen begon het sprookje!
Aan het eind van de ‘veldslag’ stapte er een geboeide ‘krijgsgevangene’ uit een jeep,
onder grote belangstelling van bezoekers en fotograferende & filmende mediaHet was fortwachter Leen de Jager, die dit moment gekozen had om zijn nietsvermoedende geliefde Corina ten huwelijk te vragen

De verraste Corina had niet ‘toevallig’ al haar trouwjurk aan. Zij was, zoals zovelen verkleed gekomen, in stijl, in een mooie baljurk anno 1900, van een verhuurbedrijf.
Natuurlijk zei ze luid en duidelijk “ja”! Corina mocht Leen, mooi symbolisch, van zijn handboeien ontdoen

Toen kwam het mooiste: de aankondiging dat de trouwerij nog dezelfde avond plaats zou vinden in de grote zaal van het fort

En… de hele dag was het bewolkt geweest met een venijnige ijskoude wind,
maar na het jawoord brak ineens de zon door!

Een uurtje nadat de filmploeg van RTV-Noord-Holland op het eiland was geweest,
werd de reportage al uitgezonden.
Terwijl Corina haar echte bruidsjurk aan ging trekken (die familie eerder stiekem het eiland opgesmokkeld had) keek fortwachter Leen in zijn kantoortje naar de tv-uitzending. Tot m’n verbazing zag ik mezelf daarin ook voorbijkomen: na een minuut of tien, schijnbaar verkleed als toiletjuffrouw, met een deftige jurk aan en een hoedje op

‘s Avonds voer de ambtenaar van de Burgerlijke Stand over, en werd er getrouwd,
met alle toeters en bellen, en tot in de kleine uurtjes doorgefeest

Woorden kunnen in de loop der tijd van betekenis veranderen. Dat is een gegeven.
Soms krijgen ze zelfs een compleet tegengestelde betekenis.
Een voorbeeld is ons woord drugs, voor verboden roesmiddelen.
Ooit was dat een Nederlandse term: droge waren, voor de gedroogde, geneeskrachtige kruiden van de drogist.
Via het Franse drogue kwam het in het Engels terecht als drugs, voor geneesmiddelen in het algemeen, om tenslotte weer bij ons terug te keren als verzamelnaam voor alleen dat wat de Opiumwet zo streng verwerpt.

Het woord passie is een vergelijkbare kronkelweg gegaan.
Dat begon met de betekenis ‘lijden, foltering’ (verwant aan patiënt, de ‘lijdende, ziekige’).
Eeuwenlang was het voornamelijk bekend als woord voor Jezus’ lijdensweg, en voor andere christelijke passies: het Martyrologium Romanum (Roomse Martelaarsboek) op de website van het Vaticaan laat de ene na de andere passione lezen.
Di numerosi SS. Martiri.

Bij het woord passie horen traditioneel beelden van een lijdzaam maar smartelijk lijdende:

Jonge mensen die donderdag gaan kijken naar The Passion (het popevenement waarmee de gezamenlijke kerken Jezus weer populair weten te maken) zullen naast die oude betekenis van ‘lijden’ een andere, persoonlijker betekenis van het woord passie voelen.
De nieuwe, die er de laatste jaren zo populair en driftig overheen gespoeld is: passie als
hartstochtelijke liefhebberij, opwinding, vurigst verlangen, hijgerigste doelgerichte ambitie,
waar het te pas en te onpas voor gebruikt wordt.

Iedereen is nu aan de passie. Passie voor vis, passie voor buikdansen, passie voor catering.
Passie in het baantje, echte passie, pure passie, en zelfs gratis te verkrijgen passie.
Passie hoort, zal, moet. Zonder passie is een moderne onderneming slappe hap.

Tenslotte – het zal niet verbazen in deze tijd waarin elk verlangen instant bevredigd moet worden – is passie ook synoniem geworden aan erotiek, het eufemisme voor porno.

Zelfs bij een bedrijf dat de loffelijke bijvoeging koninklijk voert (…ook WA doet ‘t gewoon…)

Google je met woorden als passie of passion op ‘afbeeldingen’, dan zijn de tranen van het lijden geheel verzwonden. Gebleven zijn bloed en zweet. En gekomen de stromen sperma.
Nou ja, die ruik je erbij dan, bij de beeldenvloed aan kronkelende pompende lichamen.

Laatst gaf ik een rondleiding op het Forteiland (wat ik geregeld met veel plezier doe – komt dat zien a.s. zaterdag en zondag) toen een gast me bij vertrek bedankte voor de ‘passie’ waarmee ik alles verteld had en laten zien.
Ik voelde braakneigingen opkomen, maar omdat hij het aardig en als compliment bedoelde, antwoordde ik glimlachend: “Graag gedaan”.
Maar passie is voor mij een handdoek geworden, nat en vuil van alles waar de broeierige massa zich mee af heeft geveegd. Laat me niet lijden, werp mij die nooit meer toe.