Zaterdag was het stralend weer, een dag die alle voorbije en komende winterse en herfstige dagen goed maakt.
Terug naar IJmuiden vanuit Edam is er volop keus uit ‘recreatieve routes’, zoals de onvolprezen Fietsplanner ze noemt. Ik kies een mooie van 67 kilometer door de polders, te beginnen bij het Heitje van Katham en de Kathammer molen.
Die dag zijn er wel veel fietsers. Weekend-cardiofoben noem ik ze, de kantoormannetjes en bejaarden in hun gladde Rabo-hansopjes die toerdefransje simuleren. Hijgende clubdieren.
Zien niks anders dan de rijweg of de billen van hun zwetende voorganger.
En schreeuwen dat ze doen als de eenzame fietser niet ‘op tijd’ opzij gaat!
Vroeger wilde ik ze nog wel eens pesten door expres wat te gaan slingeren, maar ik wil geen doden op m’n geweten hebben.
Onderweg valt her en der weer gratis veel kunst te bewonderen.
Zo vormen Noord- en Zuideinde van Monnickendam zowat huis aan huis een soort openluchtmuseum, eigenlijk een veel langer bezoek waard dan even doorheen fietsen.
Het wapen van Monnickendam doet me grinniken. Die griffioenen zag ik ook al in de Alkmaarse Kapelkerk. Griffioenen, van oorsprong totemdieren van Sumerische goden, mogen hier de monnik beschermen die met een giga-spijkerknots het christendom kwam verspreiden. En net als de Alkmaarse griffioenen hebben ze machtige erecties. Waarom?
Voorbij Monnickendam lijkt het buitenland te beginnen. Vakantiesfeer.
Maar nu is het ook echt lente!
Er zijn weer fantastisch veel dieren te zien, vogels vooral, weilanden vol.
Het aardige is dat de soorten vaak zo lekker door elkaar in de grond lopen te pikken.
Geen racisme, behalve als ze gaan paren.
En nooit zie je legers vogels tegen elkaar optrekken met kalasjnikovs of kernwapens.
Ook nooit gehoord van vogels die vernietigingskampen bouwden voor andere vogels, die andersgelovige vogels doodsteken, lustmoorden plegen, en dergelijke, of dat als spel naspelen op een computer, dan wel genietend naar horrorfilms kijken en thrillers lezen. Thriller, het woord alleen al.
Broek in Waterland, het liefelijke antieke dorp, maar met het vreselijke lot dat het doorsneden wordt door een altijd hoorbare Provinciale weg.
Gauw weer naar het weidse land.
Het wordt de gesaneerde Volgermeerpolder, en de skyline van Amsterdam-Noord.
Normaal fiets ik zo’n beetje langs Holysloot en Ransdorp, een van de mooiste fietsroutes van Noord-Holland, maar deze nieuwe weg had ik nog nooit gezien.
Tja, misschien is het over tien jaar uiteindelijk aardig. Zelfs de Rabo-racecluppies laten het hier afweten. Maar wie verlatenheid zoekt komt 100 % aan z’n trekken. Ik kon hier in elk geval als dame zeldzaam ontspannen en zo lang als ik mocht willen wildplassen. Kom daar maar eens om, in de rest van Nederland!
“Kijk Selma, zo kunnen mensen hun zaterdagmiddag ook in de natuur doorbrengen.”
“Ach zo! Als cultureel-antropologische observatie bijzonder boeiend,
maar persoonlijk zou ik dit een reden voor echtscheiding vinden.”
Nu is het zaak zo snel en ongeschonden mogelijk Amsterdam van noord naar west te doorkruisen. Even een opmerking over deze wand. Een kunstenaar heeft bomen op de glazen platen aangebracht. Op een parkeergevangenis. Leuk, natuur in de stad!
Het regent plastic blaadjes. Gauw verder.
Het is gelukt, de rand van Amsterdam-West is gehaald. Nu wordt het kilometers industrieterrein, insteekhavens en olietanks, maar het is er ook een waar konijnenparadijs. Ontsnapte of losgelaten hobby-konijnen, die hier een ideale biotoop gevonden hebben.
Dit hoort er dus ook bij.
Heel even kijken hoe het met Ruigoord is.
Doodeng hoe dicht die kolossale olietanks het eertijds afgelegen boerendorp genaderd zijn.
Ik tref het alweer, ook in deze kerk een gratis concert. Een trommelorkest van grotendeels middelbare dames. Oorverdovend. Beter buiten luisteren.
Wat echt opvalt in Ruigoord is dat het er sterft van de mussen.
Dat is niet de juiste uitdrukking, ze leven zoals je dat nog maar zelden in Nederland ziet, het is een kolonie van vele honderden, die zich uit de naad tsjilpen om boven de trommeldames uit te komen. Heerlijk, gaat dat beluisteren. Zo moet het ooit in elk Nederlands dorp geklonken hebben, voordat de leefomgeving van mussen zo vernacheld werd dat ze op de lijst van bedreigde soorten kwamen.
Dan lekker het industriegebied achterlaten en nog even genieten van de polders rond Spaarndam.
En langs het Landje van Gruijters rijden, waar nu kluten zijn, en veel grutto’s, en iemand anders zelfs een roerdomp en een paar kemphanen gespot heeft.
Tenslotte nog de laatste zonnestralen in de Hekslootpolder.
